Posiadanie głębokiego uczucia o buddyzmie nie jest celem; po prostu robimy to, co powinniśmy robić, jak jedzenie kolacji i chodzenie spać. To jest buddyzm.
Celem studiowania buddyzmu nie jest studiowanie buddyzmu, lecz studiowanie siebie.
Celem studiowania buddyzmu nie jest studiowanie buddyzmu, ale studiowanie nas samych. Dlatego mamy nauczanie. Ale nauczanie to nie my sami. To pewne wyjaśnienie nas samych. Studiować nauczanie to poznać siebie. Dlatego nigdy nie przywiązujemy się do nauczania ani do nauczyciela. W chwili spotkania z nauczycielem powinniśmy opuścić nauczyciela i stać się niezależni. Potrzebujesz nauczyciela, aby stać się niezależnym. Więc studiujesz siebie. Masz nauczyciela dla siebie, a nie dla nauczyciela.
Kiedy próbujesz coś osiągnąć, twój umysł zaczyna wędrować gdzieś indziej. Kiedy nie próbujesz niczego osiągnąć, masz swoje ciało i umysł tu i teraz. W buddyzmie jest to heretyckie myślenie, by oczekiwać czegoś poza tym światem. Nie szukamy niczego poza sobą.