Rzeczy niebieskie nie mogą być osiągnięte przez wytrwałość; są one łaską Bożą. Otworzyć się na nie i zaufać im, to sposób, w jaki przekonanie przekształca się w wiarę. Nie możemy zapłacić za nie w żadnej formie, w żaden sposób, przez naszą dobroć, przez naszą pobożność, przez nasze wielkie cechy, zasługi czy cnoty; nic. To dar, a wszystko, co możemy zrobić, to go przyjąć.
Naprawdę żałować swoich błędów to jak otworzyć drzwi do Nieba.
Dlatego też jest to prawo mistyków, aby dostrzegać wszystkie rzeczy, doświadczać wszystkich rzeczy, zarówno niebiańskich, jak i ziemskich, a jednak mówić niewiele; ponieważ dusze, które nie są w stanie zrozumieć możliwości ich zasięgu, będą się z nich śmiały.
Poznałem dobro i zło, grzech i cnotę, prawdę i fałsz; osądzałem i byłem osądzany; przeszedłem przez narodziny i śmierć, radość i smutek, niebo i piekło; A na końcu zdałem sobie sprawę, że JESTEM we wszystkim, a wszystko jest we mnie.
Mistrzostwo polega nie tylko na uciszeniu umysłu, ale na skierowaniu go na dowolny punkt, który chcemy, na pozwoleniu mu być aktywnym tak bardzo, jak chcemy, na wykorzystaniu go do realizacji celu, na sprawieniu, by był cichy, gdy chcemy go uciszyć. Ten, kto to osiągnął, stworzył swoje niebo w sobie; nie musi czekać na niebo w zaświatach, bo stworzył je teraz w swoim własnym umyśle.