„Ja” zrzuca iluzję „Ja” i mimo to pozostaje „Ja”. Taki jest paradoks samorealizacji. Urealnieni nie widzą w tym żadnego paradoksu. Weź pod uwagę przypadek czciciela. Zbliża się do Boga i modli się, aby zostać wchłoniętym przez Niego. Następnie oddaje się w wierze i koncentracji. A co zostaje potem? W miejsce pierwotnego „Ja” oddanie siebie zostawia resztkę Boga, w której „Ja” zostaje utracone. To najwyższa forma oddania lub poddania się i szczyt detachmentu.
Połóż swój ciężar u stóp Pana wszechświata, który zawsze zwycięża i realizuje wszystko. Pozostań zawsze stanowczy w sercu, w Transcendentalnym Absolucie. Bóg zna przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. On określi przyszłość dla ciebie i wykona pracę. To, co ma być zrobione, zostanie zrobione we właściwym czasie. Nie martw się. Pozostań w sercu i oddaj swoje działania Boskiemu.
Niezależnie od ścieżki, którą podążasz, będziesz musiał zatracić siebie w jednym. Poddanie jest pełne tylko wtedy, gdy osiągniesz etap "Ty jesteś wszystkim" i "Twoja wola niech się stanie".
Wystarczy, że się poddasz. Poddanie się to oddanie siebie pierwotnej przyczynie swojego istnienia. Nie łudź się, wyobrażając sobie, że to źródło jest jakimś Bogiem na zewnątrz ciebie. Twoje źródło jest w tobie. Oddaj się temu. Oznacza to, że powinieneś szukać źródła i zjednoczyć się z nim.
Łaska jest zawsze obecna. Wszystko, co konieczne, to poddać się jej.
Wątpliwości pojawiają się z powodu braku poddania się.
Siłę woli należy rozumieć jako siłę umysłu, która czyni go zdolnym do spotkania sukcesu lub porażki z równowagą. Nie jest to synonim pewnego sukcesu. Dlaczego próby człowieka zawsze mają kończyć się sukcesem? Sukces rodzi pychę, a duchowy rozwój człowieka zostaje w ten sposób zatrzymany. Porażka, z drugiej strony, jest korzystna, ponieważ otwiera oczy na jego ograniczenia i przygotowuje go do poddania się. Oddanie siebie jest synonimem wiecznego szczęścia.
Poddanie się to oddanie się pierwotnej przyczynie swojego istnienia.