Ale wciąż powinniśmy wracać do ciemności kokonu. Aby inspirować siebie do przodu, musimy spojrzeć wstecz, aby zobaczyć kontrast z miejscem, z którego pochodzimy. Widzisz, nie możemy odrzucić świata kokonu - bez którego moglibyśmy stworzyć nowy kokon. Kiedy widzimy cierpienie, które miało miejsce w starym kokonie, to inspiruje nas do dalszej podróży w naszej drodze wojownika. To podróż, która rozwija się w nas.
Jestem sam i moja duchowa podróż to moje doświadczenie. To jest prawdziwe doświadczenie wolności i niezależności. Potem zaczynamy dostrzegać, że bycie samotnym to bardzo piękna rzecz. Nikt nie przeszkadza w naszej wizji. Mamy pełną panoramiczną wizję.
Nasza droga jest czasami wyboista, a czasami gładka; niemniej jednak życie to nieustanna podróż... wszystko, co robimy, traktowane jest jako nasza podróż, nasza droga. Ta droga polega na otwieraniu się na drogę, otwieraniu się na kroki, które mamy zamiar podjąć.
Zaczynasz rozumieć, że wojownictwo to ścieżka lub nić, która przebiega przez całe twoje życie. To nie tylko technika, którą stosujesz, gdy jesteś nieszczęśliwy lub przygnębiony. Wojownictwo to ciągła podróż. Być wojownikiem to nauczyć się być autentycznym w każdej chwili swojego życia. To dyscyplina wojownika.