Osho (Rajneesh)
Osho (Rajneesh) Cytaty o Świecie
Istniejesz w czasie, ale należysz do wieczności – Jesteś wniknięciem wieczności do świata czasu – Jesteś nieśmiertelny, żyjący w ciele śmierci – Twoje świadomość nie zna śmierci ani narodzin – Tylko twoje ciało rodzi się i umiera – Ale nie jesteś świadomy swojej świadomości – Nie jesteś świadomy swojej świadomości – A to jest cała sztuka medytacji; Stanie się świadomym samej świadomości.
Ona czuje taką satysfakcję z rodzenia dziecka, z pomagania dziecku w dorastaniu; dlatego nie potrzebuje żadnej innej formy kreatywności. Jej twórczy impuls jest spełniony. Ale mężczyzna ma problem: nie może urodzić dziecka, nie może mieć dziecka w swoim łonie. Musi znaleźć substytut, w przeciwnym razie zawsze będzie czuł się gorszy od kobiety. A głęboko w sobie czuje, że jest gorszy. Z tego poczucia niższości mężczyzna stara się tworzyć obrazy, rzeźby, dramaty, pisze poezję, powieści, bada cały naukowy świat kreatywności.
Bez małżeństwa nie będzie wyrzeczenia, Budda nie opuściłby świata – po co? Jego żona, Yashodhara, musiała stworzyć tę sytuację – Mahawira nie uciekłby w góry. Bez małżeństwa nie byłoby Buddy, nie byłoby Mahawiry. Pomyśl: historia byłaby bardzo płaska, bez soli, bez smaku. Małżeństwo utrzymuje ten cały "kołowrotek" w ruchu. Ludzie nazywają go "karuzelą".
Jeśli umysł chce pojąć rzeczywistość, musi wyjść poza przeszłość i przyszłość. Ale wychodząc poza przeszłość i przyszłość, przestaje być w ogóle umysłem. Stąd naleganie wszystkich wielkich mistrzów świata, że drzwi do rzeczywistości to brak-umysłu.
Człowiek z pewnością nie jest twórczy, ale jego kreatywność nie powinna dotyczyć Boga. Jego kreatywność powinna dotyczyć tworzenia lepszego świata, lepszego społeczeństwa, lepszej literatury, lepszej poezji, lepszych obrazów, lepszych rzeźb, lepszych ludzi.
Nie przywiązuj się do rzeczy tego świata i nie przywiązuj się do rzeczy innego świata, ponieważ rzeczy to rzeczy. Nie ma znaczenia, czy są one tego świata, czy innego świata – problemem jest przywiązanie.
Tylko człowiek wewnętrznej ciszy staje się twórcą. A potrzebujemy coraz więcej twórczych ludzi na świecie. Ich sama twórczość, ich sama cisza, ich sama miłość, ich sam pokój będą jedynym sposobem, by chronić tę piękną planetę.
Nawet wielcy podróżnicy wewnętrznego świata utknęli w pięknych doświadczeniach i zidentyfikowali się z nimi, myśląc: "Znalazłem siebie". Zatrzymali się zanim dotarli do ostatniego etapu, w którym wszystkie doświadczenia znikają. Oświecenie to nie jest doświadczenie.
Sztuka współczesna jest dziecinna - pamiętaj, dziecinna, a nie dziecięca; nie niewinna, ale głupia, szalona, patologiczna. Musimy pozbyć się tego trendu. Musimy stworzyć nowy rodzaj sztuki, nowy rodzaj kreatywności. Musimy ponownie wprowadzić do świata to, co Gurdżijew nazywa sztuką obiektywną.
Serce jest jak kwiat. Dopóki nie jest otwarte, nie może uwolnić swojego zapachu na świat.
Kreatywność ma trzy warstwy; najwyższa to mistyk: on żyje w klimacie kreatywności. Poezja, czasami, przynosi skarby z drugiego świata; naukowiec, również bardzo rzadko, ale kiedy tylko może odwiedzić to, co ostateczne, przynosi coś cennego światu. Jedno jest pewne - mistyk, naukowiec, poeta - wszystko, co przychodzi na ten świat, pochodzi z innego świata. Przynieść to, co nieznane, to kreatywność. Przynieść to, co nieznane, do znanego, to kreatywność. Pomóc Bogu w objawieniu się w jakiejś formie to kreatywność.
Ego nie może przynieść niczego nadzwyczajnego do świata; nadzwyczajne pojawia się tylko poprzez brak ego. I tak jest w przypadku muzyka, poety i tancerza. Tak samo jest z każdym.
W momencie, gdy wchodzisz w świat słów, zaczynasz oddalać się od tego, co jest. Im więcej wchodzisz w język, tym dalej jesteś od istnienia.
Medytacja to nie tylko bycie cichym - to tylko jedna jej część.... Musi być kreatywna. A kiedy poezja wychodzi z twoich wewnętrznych ciszy, lub obraz, ma smak, który nie jest z tego świata.
Zen jest jedyną religią na świecie, która naucza nagłego oświecenia. Mówi, że oświecenie nie zajmuje czasu, może zdarzyć się w jednej, ułamkowej chwili.
Jedynym sposobem osiągnięcia czegokolwiek w świecie wewnętrznym jest odpuszczenie – rodzaj bezwysiłkowości, relaksu. To nie jest działanie; to jest nie-działanie. To nie jest akcja; to jest bezczynność. I wydaje się to trudne, ponieważ wszystkim od samego początku mówi się: "Zrób coś; nie siedź tam tylko! Coś zawsze jest lepsze niż nic." W świecie wewnętrznym to nie są zasady. Nic jest lepsze niż wszystko.
Powiedział: Zadowolony? Jestem NAJBARDZIEJ niezadowolonym człowiekiem na świecie! Czy nie wiesz, że jestem najbogatszym człowiekiem na świecie? To jest moje niezadowolenie. Teraz wiem, że nie ma nic więcej do bogactwa: wszystko, co możliwe, osiągnąłem, a mimo to umieram pusty. Moje życie było tylko marnotrawstwem. Następnym razem, jeśli Bóg da mi kolejną szansę, nie będę już próbował pieniędzy - one zawiodły.
Nieposłuszny dziecko jest ciągle potępiane. Posłuszne dziecko, z drugiej strony, ciągle chwalone. Ale czy słyszałeś o jakimkolwiek posłusznym dziecku, które stało się światowej sławy w jakiejkolwiek dziedzinie kreatywności? Czy słyszałeś o jakimkolwiek posłusznym dziecku, które zdobyło Nagrodę Nobla za cokolwiek - literaturę, pokój, naukę? Posłuszne dziecko staje się po prostu częścią tłumu. Wszystko, co dodaje się do istnienia, dodaje się przez nieposłusznych.
W tym świecie największa odwaga polega na odłożeniu umysłu na bok. Najodważniejszy człowiek to ten, który potrafi zobaczyć świat bez bariery umysłu, takim, jakim on jest. To jest niesamowicie inne, zupełnie piękne. Nie ma nikogo, kto byłby gorszy, i nie ma nikogo, kto byłby lepszy – nie ma żadnych różnic.