Swami Paramananda
Swami Paramananda Cytaty o Śmierci
Tylko ten, kto ma skoordynowane zrozumienie zarówno tego, co widzialne, jak i niewidzialne, materii i ducha, aktywności i tego, co za aktywnością, pokonuje Naturę, a tym samym przezwycięża śmierć.
Idea nagrody i kary wynika również z tego prawa. Cokolwiek zasiejemy, musimy to zebrać. Nie może być inaczej. [...] Jeśli ktoś spędzi całe swoje życie na złym myśleniu i grzechu, to bezcelowe jest szukać szczęścia w życiu pozagrobowym; ponieważ nasze życie pozagrobowe nie jest kwestią przypadku, lecz wynika z reakcji na nasze obecne działania. [...] Powinniśmy jednak nigdy nie zapominać, że wszystkie te idee nagrody i kary istnieją w obrębie względności lub ograniczenia. Żadna dusza nie może być potępiona wiecznie przez swoje skończone złe czyny; bo przyczyna i skutek zawsze muszą być równe. Zatem nasz zdrowy rozsądek podpowiada, że teoria wiecznego potępienia i wiecznego nieba jest niemożliwa i nielogiczna, ponieważ żadna skończona akcja nie może stworzyć nieskończonego rezultatu. Zatem według Wedanty celem ludzkości nie jest ani doczesna przyjemność, ani ból, lecz Mukti, czyli absolutna wolność; a każda dusza świadomie lub nieświadomie zmierza w kierunku tego celu przez różne doświadczenia życia i śmierci.
Życie pozagrobowe nie świeci przed tymi, którzy nie mają zdolności rozróżniania i którzy łatwo dają się ponieść czarowi ulotnych rzeczy. Tak jak dzieci kuszone są zabawkami, tak oni kuszeni są przyjemnością, władzą, nazwiskiem i sławą. Dla nich te wydają się jedynymi rzeczywistościami. Będąc przywiązani do rzeczy przemijających, wielokrotnie podlegają panowaniu śmierci. Jest jedna część nas, która musi umrzeć; jest inna część, która nigdy nie umiera. Kiedy człowiek może zidentyfikować się ze swoją nieśmiertelną naturą, która jest zjednoczona z Bogiem, wtedy pokonuje śmierć.
Dzieci (ignoranci) gonią za zewnętrznymi przyjemnościami; (w ten sposób) wpadają w szeroko rozprzestrzenioną pułapkę śmierci. Lecz mądry, znając naturę nieśmiertelności, nie szuka trwałości w przemijających rzeczach.
Dopóki człowiek jest pokonany przez ciemność ignorancji, jest niewolnikiem Natury i musi zaakceptować wszystko, co nadchodzi, jako owoc jego myśli i czynów. Kiedy zbłądzi na ścieżkę nierealności, Mędrcy ogłaszają, że on niszczy samego siebie; ponieważ ten, kto trzyma się przemijającego ciała i uważa je za swoje prawdziwe Ja, musi doświadczyć śmierci wiele razy.