Całe życie osobistego ego jest nieustannie w szponach pragnienia, tj. próbą spełnienia pragnień przez rzeczy, które się zmieniają i znikają. Jednak nie ma prawdziwego spełnienia przez rzeczy przemijające.
Cierpienie jest niezbędne do eliminacji ego, tak jak konieczne było dla ciebie szorowanie, aby wyprać plamę z mojego płaszcza.
Kiedy malujesz, zapominasz o wszystkim, oprócz swojego obiektu. Kiedy jesteś zbyt pochłonięty tym, tracisz w tym siebie. A gdy się w tym zatracisz, twój egoizm maleje. A kiedy ego maleje, pojawia się miłość nieskończona.
Jest bardzo niewiele rzeczy w umyśle, które pochłaniają tyle energii, co zmartwienie. Jest to jedna z najtrudniejszych rzeczy, aby nie martwić się o nic. Zmartwienie pojawia się, gdy coś idzie źle, ale w odniesieniu do przeszłych wydarzeń jest bezcelowe jedynie życzyć sobie, że mogłyby być inaczej. Zamrożona przeszłość jest tym, czym jest, i żadne martwienie się nie sprawi, że stanie się czymś innym, niż było. Ale ograniczony umysł ego identyfikuje się ze swoją przeszłością, wikła się w nią i utrzymuje przy życiu bóle sfrustrowanych pragnień.
Celem duchowego postępu nie jest tak bardzo „działalność”, ile jakość życia wolnego od świadomości ego.