Jak to możliwe, że istota posiadająca tak wrażliwe klejnoty jak oczy, tak zaczarowane instrumenty muzyczne jak uszy i tak cudowną arabeskę nerwów jak mózg, może doświadczać siebie jako coś mniej niż bóg?
Pozwoliliśmy, aby myślenie mózgu rozwinęło się i zdominowało nasze życie. W rezultacie jesteśmy w stanie wojny z samymi sobą. Mózg pragnie rzeczy, których ciało nie chce, a ciało pragnie rzeczy, których mózg nie pozwala; mózg daje wskazówki, których ciało nie będzie przestrzegać, a ciało daje impulsy, które mózg nie może.
Zwierzę ma tendencję do jedzenia żołądkiem, a człowiek mózgiem. Kiedy żołądek zwierzęcia jest pełny, przestaje jeść, ale człowiek nigdy nie jest pewny, kiedy przestać. Kiedy zje tyle, ile jego brzuch może pomieścić, nadal czuje pustkę, nadal odczuwa pragnienie dalszej gratyfikacji.
Twój świat to wszystkie te elementy. Światło i dźwięk, smak, zapach i dotyk, splecione razem w wielu wymiarach na cudownym krośnie twojego mózgu. Twój mózg; najskomplikowaniejsza rzecz na świecie, którą sam wyhodowałeś... nawet o tym nie myśląc.
Świadoma uwaga jest zaprojektowaną funkcją mózgu, który skanuje otoczenie w poszukiwaniu wszelkich zakłócających zmian. Jeśli utożsamiasz się ze swoim „rozwiązywaczem problemów”, to naturalnie definiujesz siebie jako będącego w ciągłym stanie niepokoju.