Kiedy ciągle wiesz i czujesz siebie jako przestrzeń świadomości, a nie to, co pojawia się w świadomości - wrażenia zmysłowe, myśli, emocje - wtedy można powiedzieć, że jesteś oświecony... z wyjątkiem tego, że nie pomyślisz ani nie powiesz o sobie, że jesteś "oświecony", ponieważ to natychmiast stworzyłoby kolejną identyfikację opartą na umyśle i tym samym zakończyłoby twoje "oświecenie".
Więc jedynym najważniejszym krokiem na twojej drodze do oświecenia jest to: naucz się nie identyfikować z umysłem.
Słowo oświecenie przywołuje ideę jakiegoś nadludzkiego osiągnięcia, a ego lubi to utrzymywać, ale to po prostu twój naturalny stan odczuwanej jedności z Bytem. Jest to stan połączenia z czymś niemierzalnym i niezniszczalnym, czymś, co, niemal paradoksalnie, jest zasadniczo tobą, a jednocześnie jest znacznie większe od ciebie. To odkrywanie swojej prawdziwej natury poza imieniem i formą.
Najważniejszym krokiem na twojej drodze do oświecenia jest to: naucz się odłączyć od swojego umysłu. Za każdym razem, gdy tworzysz lukę w strumieniu myśli, światło twojej świadomości staje się silniejsze. Pewnego dnia możesz złapać się na tym, że uśmiechasz się do głosu w swojej głowie, tak jak uśmiechasz się do figli dziecka. To oznacza, że już nie traktujesz treści swojego umysłu aż tak poważnie, ponieważ twoje poczucie jaźni nie zależy od niego.
Ból to paliwo, które zapala płomień naszego oświecenia.