Rozróżnienie między dobrem a złem jest w duszy człowieka. Każdy człowiek może ocenić to samodzielnie, ponieważ w każdym człowieku tkwi poczucie podziwu dla piękna. Szczęście polega tylko na myśleniu lub czynieniu tego, co uznaje się za piękne. Taki akt staje się cnotą lub dobrocią.
W stronę Jednego, doskonałości miłości, harmonii i piękna, jedynej istoty, zjednoczonej ze wszystkimi oświeconymi duszami, które tworzą wcielenie mistrza, ducha przewodnictwa.
Cudowne jest to, że dusza już w pewnym stopniu wie, że za zasłoną, zasłoną zagubienia, kryje się coś, czego należy szukać w najwyższych sferach życia, że istnieje piękno do zobaczenia, że istnieje Ktoś, kogo można poznać, Kto jest poznawalny.
Sufizm nie jest religią ani filozofią, nie jest deizmem ani ateizmem, ani moralnością, ani specjalnym rodzajem mistycyzmu, ponieważ jest wolny od zwykłego religijnego sekciarstwa. Gdyby kiedykolwiek można było nazwać go religią, to tylko religią miłości, harmonii i piękna.
Ciało ze swoim doskonałym mechanizmem traci siłę, magnetyzm, piękno i blask, gdy dusza opuszcza ciało. To pokazuje, że siła, magnetyzm, piękno i blask należą do duszy.
Miłością, harmonią i pięknem musisz uczynić całe życie jedną wizją boskiej chwały.
Człowiek, choćby był uczony i wykwalifikowany w swoim życiu zawodowym, w którym brakuje wdzięczności, pozbawiony jest tej piękności charakteru, która sprawia, że osobowość staje się pachnąca.
Aby zdobyć przyjaciela, wymagane jest przebaczenie, które spala wszystkie rzeczy, zostawiając jedynie piękno; ale zniszczenie przyjaźni jest łatwe.
Celem stworzenia jest piękno. Natura w swoich różnych aspektach rozwija się ku pięknu, dlatego jasne jest, że celem życia jest ewoluowanie ku pięknu.
Miłość rozwija się w harmonię, a z harmonii rodzi się piękno.
Poprzez naszą wiarę w boskie piękno w każdej osobie rozwijamy to piękno w sobie.