Wielką sztuką jest posiadać obfitość wiedzy i doświadczeń - znać bogactwo życia, piękno istnienia, zmagania, nędze, śmiech, łzy - a mimo to utrzymać umysł w prostocie; a prosty umysł można mieć tylko wtedy, gdy wiesz, jak kochać.
Jeśli twoje oczy są oślepione zmartwieniami, nie zobaczysz piękna zachodu słońca.
Prawda jest blisko, nie musisz jej szukać; a człowiek, który szuka prawdy, nigdy jej nie znajdzie. Prawda jest w tym, co jest – i to jest jej piękno. Ale w momencie, gdy ją poczujesz, w momencie, gdy zaczniesz jej szukać, zaczynasz walczyć; a człowiek, który walczy, nie może zrozumieć. Dlatego musimy być cisi, obserwujący, biernie świadomi.
Lilia czy róża nigdy nie udają, a ich piękno polega na tym, że są tym, czym są.
Z pewnością edukacja nie ma sensu, jeśli nie pomaga ci zrozumieć ogromne doświadczenie życia ze wszystkimi jego subtelnościami, niezwykłą urodą, smutkami i radościami. Możesz zdobywać stopnie naukowe, możesz mieć serię liter po swoim nazwisku i zdobyć dobrą pracę, ale co dalej? Jaki jest sens tego wszystkiego, jeśli w tym procesie twój umysł staje się tępy, zmęczony, głupi?
Medytacja jest najbardziej niezwykłą rzeczą, jeśli wiesz, jak to zrobić, i nie możesz tego nauczyć się od nikogo; i to jest jej piękno. To nie jest coś, czego się uczysz, technika, dlatego nie ma w niej autorytetu. Dlatego jeśli chcesz poznać siebie, obserwuj siebie, obserwuj, jak chodzisz, jak mówisz, jak jesz, co mówisz, plotki, nienawiść, zazdrość. Jeśli jesteś tego świadomy, bez żadnego wyboru, wszystko to jest częścią medytacji, a gdy idziesz, gdy podróżujesz, gdy ten ruch postępuje, cały ten ruch jest medytacją. A potem ten ruch jest nieskończony, ponadczasowy.