Człowiek jest więc, według filozofii Vedanty, najwyższą istotą we wszechświecie.
Ten, którego mędrcy szukali w tych wszystkich miejscach, znajduje się w naszych sercach; głos, który słyszałeś, był prawdziwy, mówi Wedy, ale kierunek, jaki dałeś temu głosowi, był błędny.
Ach! mówi Vedanta, to nie wina Boga, że istnieje ta stronniczość, że istnieje ta rywalizacja. Kto ją tworzy? My sami. Jest chmura, która zrzuca deszcz na wszystkie pola równo. Ale tylko pole dobrze uprawiane zyskuje korzyść z tego deszczu; inne pole, które nie zostało zaorane ani pielęgnowane, nie może tego zyskuć. To nie wina chmury.
Wedanta naucza ludzi, aby najpierw wierzyli w siebie.
Istotą Wedy jest to, że istnieje tylko Jedno Istnienie, a każda dusza jest tym Istnieniem w pełni, a nie jego częścią.
Odważni, śmiali ludzie, to ci, których potrzebujemy. To, czego chcemy, to siła we krwi, moc w nerwach, żelazne mięśnie i nerwy ze stali, a nie osłabiające, miękkie idee. Unikaj tego wszystkiego. Unikaj tajemniczości. Nie ma tajemnicy w religii. Czy istnieje jakakolwiek tajemnica w Vedancie, w Wedy, w Samhitach, czy w Puranach? Jakie tajne stowarzyszenia stworzyli starożytni mędrcy, aby głosić swoją religię? Jakie sztuczki wykonawcze były przez nich stosowane, aby przynieść wielkie prawdy ludzkości?