Ludzkość powinna ponownie zadać sobie pytanie o absurdalny i zawsze niesprawiedliwy fenomen wojny, na której scenie śmierci i bólu zostaje jedynie stół negocjacyjny, który mógł i powinien był ją zapobiec.
W obliczu utrzymujących się napięć i konfliktów w różnych częściach świata społeczność międzynarodowa nigdy nie powinna zapominać o tym, co wydarzyło się w Hiroshimie i Nagasaki, jako ostrzeżeniu i bodźcu do opracowania naprawdę skutecznych i pokojowych środków rozwiązywania napięć i sporów. Pięćdziesiąt lat po II wojnie światowej liderzy narodów nie mogą popadać w samozadowolenie, lecz powinni odnowić swoje zobowiązanie do rozbrojenia i zakazu wszelkich broni jądrowych.
Jeśli rozwój to nowe imię pokoju, wojna i przygotowania do wojny są głównym wrogiem zdrowego rozwoju narodów. Jeśli weźmiemy dobro wspólne całej ludzkości za normę, a nie indywidualną chciwość, pokój będzie możliwy.
Wojna to porażka dla ludzkości.
Wojna powinna należeć do tragicznej przeszłości, do historii: nie powinna znaleźć miejsca na agendzie ludzkości w przyszłości.
Pokój to nie tylko brak wojny. Jak katedra, pokój musi być budowany cierpliwie i z niezachwianą wiarą.
Nigdy więcej wojny! Nigdy więcej nienawiści i nietolerancji!