Mówi się o Panu Buddzie, że pokazał ludziom miłość i współczucie, widząc jak cała ludzkość idzie do piekła z powodu zabijania zwierząt. Dlatego pojawił się, by nauczać ahimsy, nieprzemocy, mając współczucie dla zwierząt i ludzi. W religii chrześcijańskiej także jasno stwierdzono: 'Nie zabijaj'. Tak więc wszędzie zabijanie zwierząt jest ograniczone. W żadnej religii nie jest dozwolone niepotrzebne zabijanie zwierząt. Ale nikt się tym nie martwi. Proces zabijania rośnie, a reakcje także. Co dziesięć lat pojawia się wojna. To są reakcje.
W dawnych czasach królowie i przywódcy szli na pole bitwy ze swoimi ludźmi; ale dzisiaj ci, którzy decydują o wojnie, pozostają bezpieczni z tyłu. Następnym razem, gdy przywódcy będą mówić o wojnie, wszyscy ludzie powinni się zjednoczyć i wysłać tych przywódców na front. Daj im dużą arenę z cudownie skuteczną amunicją, a wojna zakończy się w ciągu jednego dnia.
Luty 1997 - Narodowe Śniadanie Modlitewne w Waszyngtonie, w którym wzięli udział prezydent i pierwsza dama. "To, co dzieje się w Ameryce," powiedziała, "to wojna przeciwko dziecku. A jeśli zaakceptujemy, że matka może zabić swoje własne dziecko, jak możemy powiedzieć innym ludziom, żeby nie zabijali się nawzajem?"
Zanim zapanuje pokój, konieczna jest wojna, a ta wojna musi być stoczona z samym sobą. Naszym najgorszym wrogiem jesteśmy my sami: nasze wady, nasze słabości, nasze ograniczenia. A nasz umysł to taki zdrajca! Co robi? Ukrywa nasze wady nawet przed naszymi własnymi oczami i wskazuje nam przyczynę wszystkich naszych trudności: innych! W ten sposób ciągle nas zwodzi, utrzymując nas w nieświadomości prawdziwego wroga i popycha nas w stronę tych innych, by z nimi walczyć, pokazując ich nam jako naszych wrogów.
Moralność to kontrabanda w wojnie.
Pozwoliliśmy, aby myślenie mózgu rozwinęło się i zdominowało nasze życie. W rezultacie jesteśmy w stanie wojny z samymi sobą. Mózg pragnie rzeczy, których ciało nie chce, a ciało pragnie rzeczy, których mózg nie pozwala; mózg daje wskazówki, których ciało nie będzie przestrzegać, a ciało daje impulsy, które mózg nie może.
Ludzkość powinna ponownie zadać sobie pytanie o absurdalny i zawsze niesprawiedliwy fenomen wojny, na której scenie śmierci i bólu zostaje jedynie stół negocjacyjny, który mógł i powinien był ją zapobiec.
Bycie pod presją jest nieuniknione. Presja występuje na całym świecie; wojna, oblężenie, troski państwowe. Wszyscy znamy ludzi, którzy narzekają pod wpływem tych presji i skarżą się. Są tchórzami. Brakuje im blasku. Ale jest inny rodzaj człowieka, który jest pod tą samą presją, ale nie narzeka, ponieważ to tarcie go poleruje. To presja, która go udoskonala i czyni go szlachetnym.
W obliczu utrzymujących się napięć i konfliktów w różnych częściach świata społeczność międzynarodowa nigdy nie powinna zapominać o tym, co wydarzyło się w Hiroshimie i Nagasaki, jako ostrzeżeniu i bodźcu do opracowania naprawdę skutecznych i pokojowych środków rozwiązywania napięć i sporów. Pięćdziesiąt lat po II wojnie światowej liderzy narodów nie mogą popadać w samozadowolenie, lecz powinni odnowić swoje zobowiązanie do rozbrojenia i zakazu wszelkich broni jądrowych.
Aby zobaczyć wszechświat takim, jaki jest, musisz wyjść poza sieć [matrycę]. Nie jest to trudne, ponieważ sieć jest pełna dziur. Popatrz na sieć i jej liczne sprzeczności. Robisz i unikasz ich na każdym kroku. Chcesz pokoju, miłości i szczęścia, a jednocześnie ciężko pracujesz, by stworzyć ból, nienawiść i wojnę. Chcesz długowieczności, ale objadasz się. Chcesz przyjaźni, a wykorzystujesz innych. Zobacz, że twoja sieć składa się z takich sprzeczności i usuń je – samo ich dostrzeganie sprawi, że znikną.
Największym niszczycielem miłości i pokoju jest aborcja, która jest wojną przeciwko dziecku. Matka nie uczy się kochać, lecz zabija, aby rozwiązać własne problemy. Każdy kraj, który akceptuje aborcję, nie naucza swoich obywateli miłości, lecz używania przemocy, aby zdobyć to, czego chcą.
Ludzie zaangażowani w wojnę nie tracą temperamentu w sprawach, które wpływają na losy wojny.
Wojna to niebezpieczny nauczyciel, a zwycięstwo fizyczne często prowadzi do moralnej porażki.
Czy wielkie nauki duchowe naprawdę nawołują do walki ze złem, ponieważ jesteśmy po stronie światła, po stronie pokoju? Czy mówią nam, żeby walczyć z tą drugą "niepożądaną" stroną, złą i czarną? To duże pytanie. Jeśli w świętych naukach jest mądrość, nie powinno być wojny. Dopóki człowiek jest zaangażowany w wojnę, próbując bronić lub atakować, jego działanie nie jest święte; jest przyziemne, dualistyczne, sytuacją na polu bitwy.
Nie wystarczy wygrać wojnę; ważniejsze jest zorganizowanie pokoju.
Wojna jest przestarzała, nieaktualna.
Pokój nie oznacza braku wojny, pokój oznacza obecność harmonii, miłości, satysfakcji i jedności. Pokój oznacza zalew miłości w rodzinie światowej.
Weźmy jakieś wydarzenie w życiu ludzkości. Na przykład wojnę. Obecnie trwa wojna. Co to oznacza? Oznacza to, że kilka milionów śpiących ludzi stara się zniszczyć kilka milionów innych śpiących ludzi. Oczywiście nie robiliby tego, gdyby się obudzili. Wszystko, co się dzieje, wynika z tego snu.
Można powiedzieć, że współczucie jest ostateczną postawą bogactwa: postawą przeciwko biedzie, wojną przeciwko braku. Zawiera wszelkiego rodzaju heroiczne, soczyste, pozytywne, wizjonerskie, ekspansywne cechy. Oznacza także myślenie w szerszej skali, wolniejszy i bardziej ekspansywny sposób odnoszenia się do siebie i świata.
Jeśli rozwój to nowe imię pokoju, wojna i przygotowania do wojny są głównym wrogiem zdrowego rozwoju narodów. Jeśli weźmiemy dobro wspólne całej ludzkości za normę, a nie indywidualną chciwość, pokój będzie możliwy.
Czy świadomy człowiek zniszczyłby siebie przez wojnę, przestępstwa i kłótnie? Nie, człowiek po prostu nie wie, co robi sobie samemu.
Często myślimy o pokoju jako o braku wojny, że jeśli potężne kraje zmniejszyłyby swoje arsenały broni, moglibyśmy mieć pokój. Ale jeśli głęboko przyjrzymy się broniom, zobaczymy nasze własne umysły - nasze uprzedzenia, lęki i ignorancję. Nawet jeśli przetransportujemy wszystkie bomby na Księżyc, korzenie wojny i korzenie bomb wciąż będą tam, w naszych sercach i umysłach, a prędzej czy później stworzymy nowe bomby. Praca na rzecz pokoju to wykorzenianie wojny z nas samych i z serc mężczyzn i kobiet. Przygotować się do wojny, dać milionom mężczyzn i kobiet możliwość ćwiczenia zabijania dzień i noc w swoich sercach, to zasadzić miliony nasion przemocy, gniewu, frustracji i strachu, które będą przekazywane przez pokolenia.
Tylko martwi widzieli koniec wojny.
Tyran... zawsze podsyca jakąś wojnę, aby ludzie potrzebowali lidera.