To, co nazywamy muzyką w naszym codziennym języku, jest tylko miniaturą, którą nasz umysł uchwycił z tej muzyki lub harmonii całego wszechświata, która działa za wszystkim i jest źródłem i początkiem natury. To dlatego mędrcy wszystkich epok uważali muzykę za sztukę świętą. W muzyce widzący może ujrzeć obraz całego wszechświata; a mędrcy mogą interpretować tajemnicę i naturę działania całego wszechświata w królestwie muzyki.
Boski dźwięk jest przyczyną wszelkiej manifestacji. Ten, kto zna tajemnicę dźwięku, zna tajemnicę całego wszechświata.
Kiedy otwieram oczy na świat zewnętrzny, czuję się jak kropla w morzu. Ale kiedy zamykam oczy i patrzę w głąb, widzę cały wszechświat jako bąbelek wzniesiony w oceanie mojego serca.
Osoba, która jest w harmonii z Wszechświatem, staje się jak odbiornik radiowy, przez który przekazywana jest głos Wszechświata.
Jego nieustanna walka toczy się z Nafs (interesem własnym), korzeniem wszelkiej niezgody i jedynym wrogiem człowieka. Pokonując tego wroga, człowiek zyskuje panowanie nad sobą; to daje mu panowanie nad całym wszechświatem, ponieważ mur stojący między "ja" a Wszechmogącym został zburzony. Łagodność, delikatność, szacunek, pokora, skromność, zaparcie się siebie, sumienność, tolerancja i przebaczenie są przez Sufich uznawane za cechy, które wytwarzają harmonię zarówno w duszy człowieka, jak i w duszy innej osoby.