Ten, kto nie odwrócił się od złego postępowania, czyje zmysły są niekontrolowane, kto nie jest spokojny, czyj umysł nie jest w spokoju, nigdy nie osiągnie tego Atmana nawet dzięki wiedzy.
Idea nagrody i kary wynika również z tego prawa. Cokolwiek zasiejemy, musimy to zebrać. Nie może być inaczej. [...] Jeśli ktoś spędzi całe swoje życie na złym myśleniu i grzechu, to bezcelowe jest szukać szczęścia w życiu pozagrobowym; ponieważ nasze życie pozagrobowe nie jest kwestią przypadku, lecz wynika z reakcji na nasze obecne działania. [...] Powinniśmy jednak nigdy nie zapominać, że wszystkie te idee nagrody i kary istnieją w obrębie względności lub ograniczenia. Żadna dusza nie może być potępiona wiecznie przez swoje skończone złe czyny; bo przyczyna i skutek zawsze muszą być równe. Zatem nasz zdrowy rozsądek podpowiada, że teoria wiecznego potępienia i wiecznego nieba jest niemożliwa i nielogiczna, ponieważ żadna skończona akcja nie może stworzyć nieskończonego rezultatu. Zatem według Wedanty celem ludzkości nie jest ani doczesna przyjemność, ani ból, lecz Mukti, czyli absolutna wolność; a każda dusza świadomie lub nieświadomie zmierza w kierunku tego celu przez różne doświadczenia życia i śmierci.
Hindusi nie obwiniają niewidzialnej Opatrzności za całe cierpienie na tym świecie, lecz wyjaśniają je poprzez naturalne prawo przyczyny i skutku. Jeśli człowiek rodzi się szczęśliwy lub nieszczęśliwy, musi za tym stać jakiś powód; jeśli więc nie możemy znaleźć tej przyczyny w tym życiu, musiało to zdarzyć się w poprzednim życiu, ponieważ nie ma skutku bez przyczyny. Wszystko, co do nas przychodzi, to to, na co zasłużyliśmy przez własny wysiłek; a wszelkie zło, które istnieje, jest wynikiem naszych przeszłych błędów. Ponadto, jak nasze teraźniejszość została ukształtowana przez naszą przeszłość, tak nasza przyszłość będzie kształtowana przez naszą teraźniejszość.
Zło nigdy nie przetrwa, chociaż przez jakiś czas może wydawać się triumfować. To tylko kwestia naszej wytrwałości i cierpliwości.