Zło to skrajna manifestacja ludzkiej nieświadomości.
Ponieważ Bóg jest najwyższym dobrem, nie pozwoliłby, aby jakiekolwiek zło istniało w Jego dziełach, chyba że Jego wszechmoc i dobroć byłyby takie, by wydobyć dobro nawet ze zła.
Pokusa od złego przychodzi najpierw w postaci nieuporządkowanego myślenia, które sprawia, że natychmiast zapominamy o Obecności Boga. Następnie następuje realizacja złego ruchu, czy to w postaci pasji, czy gniewu. Kiedy czyn jest już dokonany i sprawa zakończona, przypomnienie o Bogu może się pojawić, ale rzadko pojawia się w obecności rzeczy, które kochamy lub nienawidzimy.
Cokolwiek człowiek zrobi, dobro lub zło wróci do niego pewnego dnia. I zapłaci za wszystko.
Fałszywy i zły przyjaciel jest bardziej wyniosły i niebezpieczny niż nieokiełznane zwierzę; nieokiełznane zwierzę może pożreć twoje ciało, ale zły przyjaciel pożre twój intelekt.
Złe towarzystwo zawsze należy unikać, ponieważ prowadzi do pożądliwości i gniewu, iluzji, zapomnienia celu, zniszczenia woli (brak wytrwałości) i zniszczenia wszystkiego. (Narada Bhakti Sutra)
Miłość nie oczekuje nagrody. Miłość nie zna strachu. Miłość Boska daje – nie wymaga. Miłość nie myśli źle; nie przypisuje żadnych motywów. Kochać to dzielić się i służyć.
BG Gita 3.27 „Wszystkie dobre i złe czyny są wykonywane przez cechy natury, ale egoistyczna osoba myśli: ‘Ja jestem działającym.’”
Każde pokusy, które są powstrzymywane, każda zła myśl, która jest powstrzymywana, każde pragnienie, które jest stłumione, każde gorzkie słowo, które jest powstrzymywane, każda szlachetna aspiracja, która jest zachęcana, każda wzniosła myśl, która jest pielęgnowana, przyczynia się do rozwoju siły woli, dobrego charakteru i osiągnięcia wiecznego błogości i nieśmiertelności.
Inni popełniają wszelkiego rodzaju złe czyny, twierdząc, że karma nie istnieje. Błędnie utrzymują, że skoro wszystko jest puste, popełnianie zła nie jest złe. Tacy ludzie wpadają do piekła nieskończonej ciemności, bez nadziei na wyzwolenie. Mądrzy nie mają takiego przekonania.
Uwielbienie oznacza szacunek i pokorę. Oznacza czczenie prawdziwego siebie i umniejszanie złudzeń. Jeśli potrafisz wyeliminować złe pragnienia i pielęgnować dobre myśli, nawet jeśli nic się nie ukaże, to jest to uwielbienie. Taka forma jest jej prawdziwą formą.
Więcej szkody wyrządzają głupcy przez głupotę niż złoczyńcy przez zło.
Jedyną religią, którą należy nauczać, jest religia odwagi. Zarówno w tym świecie, jak i w świecie religii, prawdą jest, że strach jest pewną przyczyną degradacji i grzechu. To strach przynosi nędzę, strach przynosi śmierć, strach rodzi zło. A co powoduje strach? Ignorancja naszej własnej natury.
Przebaczenie jest przede wszystkim osobistym wyborem, decyzją serca, by sprzeciwić się naturalnemu instynktowi odwetu.
Gdzie jest miłość i dobroć, zło nie ma miejsca, by rosnąć.
Ani bogowie, ani ludzie nie mogą przewidzieć, kiedy złe uczynki przyniosą owoce.
Każdy ignoramus wyobraża sobie, że wszystko, co istnieje, istnieje w celu jego własnego dobra; jakby nie istniało nic, co istnieje, oprócz niego. A jeśli coś mu się stanie, co jest sprzeczne z jego życzeniem, wydaje ostry sąd, że wszystko, co istnieje, jest złem.
Ten, kto nie odwrócił się od złego postępowania, czyje zmysły są niekontrolowane, kto nie jest spokojny, czyj umysł nie jest w spokoju, nigdy nie osiągnie tego Atmana nawet dzięki wiedzy.
Rozróżnienie między dobrem a złem jest w duszy człowieka. Każdy człowiek może ocenić to samodzielnie, ponieważ w każdym człowieku tkwi poczucie podziwu dla piękna. Szczęście polega tylko na myśleniu lub czynieniu tego, co uznaje się za piękne. Taki akt staje się cnotą lub dobrocią.
Prawdziwe niebezpieczeństwo w życiu to nie śmierć, lecz życie w grzechu.
Życie jest krótkie, a czas śmierci niepewny; dlatego skup się na medytacji. Unikaj czynienia zła i zdobywaj zasługi, najlepiej jak potrafisz, nawet kosztem samego życia. Krótko mówiąc: działaj tak, abyś nie miał powodu do wstydu i trzymaj się tej zasady.
Idea nagrody i kary wynika również z tego prawa. Cokolwiek zasiejemy, musimy to zebrać. Nie może być inaczej. [...] Jeśli ktoś spędzi całe swoje życie na złym myśleniu i grzechu, to bezcelowe jest szukać szczęścia w życiu pozagrobowym; ponieważ nasze życie pozagrobowe nie jest kwestią przypadku, lecz wynika z reakcji na nasze obecne działania. [...] Powinniśmy jednak nigdy nie zapominać, że wszystkie te idee nagrody i kary istnieją w obrębie względności lub ograniczenia. Żadna dusza nie może być potępiona wiecznie przez swoje skończone złe czyny; bo przyczyna i skutek zawsze muszą być równe. Zatem nasz zdrowy rozsądek podpowiada, że teoria wiecznego potępienia i wiecznego nieba jest niemożliwa i nielogiczna, ponieważ żadna skończona akcja nie może stworzyć nieskończonego rezultatu. Zatem według Wedanty celem ludzkości nie jest ani doczesna przyjemność, ani ból, lecz Mukti, czyli absolutna wolność; a każda dusza świadomie lub nieświadomie zmierza w kierunku tego celu przez różne doświadczenia życia i śmierci.
Wielka choroba i ciężkie zło polegają na tym, że wszystkie rzeczy, które człowiek znajduje zapisane w książkach, uważa za prawdziwe – tym bardziej, jeśli książki są stare.
Nigdy nie rób niczego, co zanieczyszcza twój umysł. Złe działania powodują negatywne lub złe wibracje mentalne, które odbijają się na całym twoim wyglądzie i osobowości. Angażuj się w te działania i myśli, które pielęgnują dobre cechy, które chcesz mieć.
Kiedy czujesz, że nie możesz czynić dobra, przynajmniej powstrzymaj się od czynienia zła.