Carl Jung
Carl Jung Cytaty o Naturze
Głębie psychiczne to natura, a natura to twórcze życie.
Nasz intelekt stworzył nowy świat, który dominuje nad naturą, i zaludnił go potwornymi maszynami.
Starannie unikałem wszelkich tzw. "świętych ludzi." Zrobiłem to, ponieważ musiałem radzić sobie z własną prawdą, a nie przyjmować od innych tego, czego nie mogłem osiągnąć sam. Poczułbym to jak kradzież, gdybym próbował uczyć się od świętych ludzi i przyjmować ich prawdę jako swoją. Ani w Europie nie mogę pożyczać nic z Wschodu, ale muszę kształtować swoje życie z siebie - z tego, co mówi mi moje wewnętrzne ja lub co przynosi mi natura.
Natura wydawała mi się pełna cudów, a ja chciałem zanurzyć się w nich. Każdy kamień, każda roślina, każda pojedyncza rzecz wydawała się żywa i niewysłowienie cudowna. Zanurzyłem się w naturze, jakby pełzając w samą jej istotę i oddalając się od całego ludzkiego świata.
Jesteśmy tak pełni obaw, lęków, że nie wiemy dokładnie, do czego to prowadzi... wielka zmiana naszej postawy psychologicznej jest nieunikniona, to pewne... ponieważ potrzebujemy większego zrozumienia ludzkiej natury, ponieważ ... jedynym prawdziwym niebezpieczeństwem, które istnieje, jest sam człowiek... a my nic nie wiemy o człowieku - jego psyche powinno zostać zbadane, ponieważ jesteśmy źródłem wszelkiego nadchodzącego zła.
Instynkt jest jak sama natura - niezwykle konserwatywny, a jednak przekracza swoje własne historyczne warunki w swoich aktach twórczych
Jedyną rzeczą, która ma teraz naprawdę znaczenie, jest to, czy człowiek może wspiąć się na wyższy poziom moralny, na wyższy poziom świadomości, aby dorównać nadludzkim siłom, które upadłe anioły oddały w jego ręce. Ale nie zrobi żadnego postępu, dopóki nie pozna znacznie lepiej własnej natury.
Analiza snów stoi lub upada na [hipotezie nieświadomości]. Bez niej sen wydaje się być tylko kaprysem natury, bezsensownym konglomeratem fragmentów pamięci, które pozostały po wydarzeniach dnia.
Archetypy, mimo swojej konserwatywnej natury, nie są statyczne, ale znajdują się w ciągłym dramatycznym przepływie. Tak więc jaźń jako monada lub ciągła jednostka byłaby martwa. Ale żyje w miarę tego, jak się dzieli i ponownie łączy. Nie ma energii bez przeciwieństw!
Daleko od bycia światem materialnym, jest to świat psychiczny, który pozwala nam jedynie na pośrednie i hipotetyczne wnioski na temat prawdziwej natury materii. Tylko psychiczne ma bezpośrednią rzeczywistość, a to obejmuje wszystkie formy psychicznego, nawet
Fakty natury nie mogą w dłuższej perspektywie zostać naruszone. Przenikając i przesiąkając wszystko jak woda, podważą każdy system, który nie bierze ich pod uwagę, a prędzej czy później doprowadzą do jego upadku. Jednak władza mądra na tyle, by dać naturze - której duch jest częścią - odpowiednią swobodę, nie musi obawiać się przedwczesnego upadku.
Na szczęście w swojej dobroci i cierpliwości Natura nigdy nie postawiła fatalnego pytania o sens życia ludziom. Tam, gdzie nikt nie pyta, nikt nie musi odpowiadać.
To właśnie odwrócenie się człowieka od instynktu – jego sprzeciw wobec instynktu – tworzy świadomość. Instynkt to natura i dąży do zachowania natury, podczas gdy świadomość może dążyć tylko do kultury lub jej zaprzeczenia.
Każdy ojciec ma możliwość zepsucia natury swojej córki, a potem to nauczyciel, mąż lub psychiatra musi ponieść konsekwencje. To, co zostało zepsute przez ojca, może naprawić tylko ojciec, tak jak to, co zostało zepsute przez matkę, może naprawić tylko matka. Katastrofalne powtarzanie wzorców rodzinnych można opisać jako psychologiczny pierwotny grzech lub jako przekleństwo rodu Atrydów, które przebiega przez pokolenia.
To nie natura, ale "geniusz ludzkości" zawiązał pętlę kata, za pomocą której może ona wykonać na sobie egzekucję w każdej chwili.
Stało się dla mnie jasne w błysku iluminacji, że jedynym możliwym celem jest psychiatria. Tylko tutaj dwie prądy mojego zainteresowania mogłyby popłynąć razem i w jednym nurcie wykopać swoje własne łoże. Tutaj było pole empiryczne wspólne dla faktów biologicznych i duchowych, które wszędzie szukałem, a nigdzie nie znalazłem. Tutaj w końcu było miejsce, gdzie zderzenie natury i ducha stało się rzeczywistością.
Nieświadomość nie jest tylko zła z natury, jest także źródłem najwyższego dobra: nie tylko ciemności, ale i światła, nie tylko bestialstwa, półludzkiego i demonicznego, ale także nadludzkiego, duchowego i, w klasycznym sensie tego słowa, "boskiego".