Najistotniejsze dla mnie było posiadanie normalnego życia w prawdziwym świecie jako przeciwwagi dla tego dziwnego wewnętrznego świata. Moja rodzina i zawód pozostały podstawą, do której mogłem wrócić.
Największą tragedią rodziny są nieprzeżyte życia rodziców.
Każdy ojciec ma możliwość zepsucia natury swojej córki, a potem to nauczyciel, mąż lub psychiatra musi ponieść konsekwencje. To, co zostało zepsute przez ojca, może naprawić tylko ojciec, tak jak to, co zostało zepsute przez matkę, może naprawić tylko matka. Katastrofalne powtarzanie wzorców rodzinnych można opisać jako psychologiczny pierwotny grzech lub jako przekleństwo rodu Atrydów, które przebiega przez pokolenia.