Pamiętaj, że nie jesteś tak nieszczęśliwy, jak sam siebie przedstawiasz. Ty też jesteś Bogiem, a kultywowanie tej stałej świadomości w tobie pomoże ci unikać fałszywych przywiązań, utożsamiania się ze swoim ciałem, umysłem i zmysłami. Dlatego musisz powiedzieć sobie: „Ciało, umysł i zmysły są moje, ale nie jestem nimi, ponieważ jestem tym wiecznym płomieniem, który nie podlega zmianom, śmierci i rozkładowi”. Ta świadomość powinna być zawsze z tobą.
Kiedy zmysły są dobrze kontrolowane i wycofane z kontaktu z obiektami świata, wówczas percepcje zmysłowe nie tworzą już obrazów w umyśle. Umysł jest wtedy trenowany w skupieniu. Kiedy umysł już nie przywołuje wzorców myślowych z nieświadomości, zrównoważony stan umysłu prowadzi do wyższego stanu świadomości. Doskonały stan spokoju ustanowiony w sattwie jest najwyższym stanem oświecenia. Praktyka medytacji i nieprzywiązania to dwie główne zasady. Bardzo silne przekonanie jest niezbędne do ustanowienia określonej filozofii życia.
Niemożliwe jest zrozumienie tego, co istnieje, za pomocą rozumowania lub intelektualnych debat. Prawda absolutna nie może być naukowo udowodniona, ponieważ nie może być obserwowana, weryfikowana ani demonstrowana za pomocą percepcji zmysłowych. (...) Dlatego naukowcy nie mogą dojść do żadnego obiektywnego wniosku na temat nieśmiertelności duszy i życia po śmierci, a w każdym przypadku nic nie mogłoby ich przekonać. (...) Świat obiektywny jest tylko połową wszechświata. To, co postrzegamy za pomocą naszych zmysłów, nie jest światem w całości. Druga połowa, która obejmuje umysł, myśli i emocje, nie może być wyjaśniona przez percepcję zmysłową obiektów zewnętrznych. (...) Dusza nie została stworzona. Jest z natury świadomością i jest doskonała. Po rozpadzie ciała fizycznego wszystko pozostaje uśpione. Dusza przetrwa.