W miarę jak chcemy służyć, w tej samej mierze, stopniowo, zgodnie z naszą szczerością, eliminujemy całe cierpienie.
Niezależnie od tego, czy boimy się bólu i cierpienia, czy nie, ból i cierpienie przyjdą do każdego. Dlaczego nie skoncentrować naszego umysłu na tym, dokąd chcemy zmierzać?
Najgorsza tragedia polega na tym, że niekontrolowany umysł kradnie naszą świadomość od Krishny i to jest początek, istota wszelkiego cierpienia.
Cierpienie duszy oznacza brak Krishny.
Nigdy nie zbudowano przez człowieka więzienia, z którego ludzie nie wymyślili sposobu ucieczki. Ale jakiego więzienia stworzył Krishna… żadnych ścian, żadnych strażników, a choć każdy cierpi w tym świecie, nikt nie chce wyjść.
Właściwie, gdy twoje serce boli na widok cierpienia innych, budzi to prawdziwą duchową ekstazę. Dlaczego? Ponieważ zadowala to Krishnę, a my dzielimy się duchem miłości Krishny w nastroju służby.
Człowiek Boga jest jak ocean – nieporuszony przez rzeki, które do niego wpływają. Pełnia pokoju, którą doświadcza w sobie, jest tak wielka, że problemy świata, z którymi musi się zmierzyć, i cierpienie, które musi przejść, stają się nieistotne w porównaniu. Ale jeśli nie masz Boga, to cierpienie jest całym twoim życiem.
W miarę jak rozwijamy głębszą samoświadomość, uczymy się uznawać cierpienie, nie utożsamiając się z nim. W końcu nawet je transcendujemy.