Najsilniejsi z nas to ci, którzy są duchowo silni, a duchowy wojownik to ktoś wrażliwy.
Chodzenie duchową ścieżką w sposób właściwy to bardzo subtelny proces; nie jest to coś, w co należy wskoczyć naiwnie. Istnieje wiele bocznych ścieżek, które prowadzą do zniekształconej, egoistycznej wersji duchowości; możemy oszukać siebie, myśląc, że rozwijamy się duchowo, podczas gdy w rzeczywistości wzmacniamy nasze egocentryzm za pomocą duchowych technik. To fundamentalne zniekształcenie może być określane jako duchowy materializm.
Możemy oszukiwać siebie, myśląc, że rozwijamy duchowość, podczas gdy w rzeczywistości wzmacniamy nasze egocentryczność poprzez techniki duchowe.
Czy wielkie nauki duchowe naprawdę nawołują do walki ze złem, ponieważ jesteśmy po stronie światła, po stronie pokoju? Czy mówią nam, żeby walczyć z tą drugą "niepożądaną" stroną, złą i czarną? To duże pytanie. Jeśli w świętych naukach jest mądrość, nie powinno być wojny. Dopóki człowiek jest zaangażowany w wojnę, próbując bronić lub atakować, jego działanie nie jest święte; jest przyziemne, dualistyczne, sytuacją na polu bitwy.
Moja rada dla ciebie to, żebyś nie podejmował drogi duchowej. Jest zbyt trudna, zbyt długa i zbyt wymagająca. Sugeruję, żebyś poprosił o zwrot pieniędzy i wrócił do domu. To nie jest piknik. Naprawdę wymaga od ciebie wszystkiego. Dlatego najlepiej nie zaczynaj. Jeśli jednak zaczniesz, najlepiej skończ.
Jestem sam i moja duchowa podróż to moje doświadczenie. To jest prawdziwe doświadczenie wolności i niezależności. Potem zaczynamy dostrzegać, że bycie samotnym to bardzo piękna rzecz. Nikt nie przeszkadza w naszej wizji. Mamy pełną panoramiczną wizję.
Aby być duchowym wojownikiem, należy mieć złamane serce; bez złamanego serca i poczucia delikatności oraz wrażliwości twoja wojowniczość jest niegodna zaufania.