Nakładasz ograniczenia na swoją prawdziwą naturę nieskończonego istnienia. Potem zaczynasz być niezadowolony z tego, że jesteś tylko ograniczonym stworzeniem. Zaczynasz wtedy praktyki duchowe, aby przekroczyć te nieistniejące granice. Ale jeśli twoja praktyka sama w sobie sugeruje istnienie tych granic, to jak możesz je przekroczyć?
Oświecony wysyła fale duchowego wpływu w swojej aurze, które przyciągają wielu ludzi do niego. Mimo to może siedzieć w jaskini i utrzymywać całkowitą ciszę.
Koncentracja nie polega na myśleniu o jednej rzeczy. Przeciwnie, polega na wykluczaniu wszystkich myśli, ponieważ wszystkie myśli przeszkadzają poczuciu prawdziwego istnienia. Wszystkie wysiłki powinny być skierowane wyłącznie na usunięcie zasłony ignorancji. Koncentracja umysłu tylko na Jaźni doprowadzi do szczęścia lub błogości. Zbieranie myśli, powstrzymywanie ich i zapobieganie ich ucieczce na zewnątrz nazywane jest oderwaniem (vairagya). Skupienie ich w Jaźni jest praktyką duchową (sadhana). Koncentracja na sercu jest tym samym, co koncentracja na Jaźni. Serce to inne imię dla Jaźni.
Spokój jest kryterium duchowego postępu. Zanurz oczyszczony umysł w Sercu. Wtedy praca jest zakończona.
Wiedz, że wykorzenienie identyfikacji z ciałem to jałmużna, duchowa asceza i rytualna ofiara; to cnota, boska jedność i oddanie; to niebo, bogactwo, pokój i prawda; to łaska; to stan boskiej ciszy; to śmierć, która nie umiera; to jnana, wyrzeczenie, ostateczne wyzwolenie i błogość.
Siłę woli należy rozumieć jako siłę umysłu, która czyni go zdolnym do spotkania sukcesu lub porażki z równowagą. Nie jest to synonim pewnego sukcesu. Dlaczego próby człowieka zawsze mają kończyć się sukcesem? Sukces rodzi pychę, a duchowy rozwój człowieka zostaje w ten sposób zatrzymany. Porażka, z drugiej strony, jest korzystna, ponieważ otwiera oczy na jego ograniczenia i przygotowuje go do poddania się. Oddanie siebie jest synonimem wiecznego szczęścia.
Stopień wolności od niechcianych myśli i stopień koncentracji na jednej myśli są miarą postępu duchowego.