Potrzebujemy nowej apologetyki, skierowanej na dzisiejsze potrzeby, która ma na uwadze, że naszą misją nie jest wygrywanie sporów, lecz zdobywanie dusz... Taka apologetyka musi oddychać duchem humanizmu, tą pokorą i współczuciem, które rozumieją niepokoje i pytania ludzi.
Ciało w swojej męskości i kobiecości zostało "od początku" powołane do tego, by stać się manifestacją ducha. Ciało, w rzeczywistości, i tylko ciało, jest w stanie uczynić widzialnym to, co niewidzialne: duchowe i boskie.
Kapłan nie jest i nie powinien być urzędnikiem kościelnym. Przede wszystkim kapłan jest człowiekiem, który żyje dla ducha, dla Boga. W związku z tym Seminarium jest miejscem, gdzie uczy się "być z Nim".
Wiara i Rozum są jak dwa skrzydła ludzkiego ducha, dzięki którym unosi się ku prawdzie.
Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których ludzki duch wzlatuje ku kontemplacji prawdy; a Bóg umieścił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy – jednym słowem, poznania siebie – aby przez poznanie i miłowanie Boga ludzie mogli także dojść do pełni prawdy o sobie.
Człowiek jest jedyną, wyjątkową kompozycją - jednością ducha i materii, duszy i ciała, stworzoną na obraz Boga i przeznaczoną do życia wiecznego. Każde ludzkie życie jest święte, ponieważ każda ludzka osoba jest święta.
Powagę degradacji ekologicznej ukazuje głębokość kryzysu moralnego człowieka... Prostota, umiar, dyscyplina oraz duch ofiary muszą stać się częścią codziennego życia.
Celem sztuki jest nic innego jak podniesienie ludzkiego ducha.
Współczesne społeczeństwo nie znajdzie rozwiązania problemu ekologicznego, dopóki nie spojrzy poważnie na swój styl życia. W wielu częściach świata społeczeństwo kieruje się natychmiastową gratyfikacją i konsumpcjonizmem, pozostając obojętnym na szkody, jakie powodują te postawy. Prostota, umiar i dyscyplina, a także duch ofiary, muszą stać się częścią codziennego życia, aby wszyscy nie cierpieli z powodu lekkomyślnych nawyków nielicznych.