Prawdziwy duchowy poszukiwacz powinien ćwiczyć kontrolę przez cały czas, przez dzień i noc.
Dzieci, powinniśmy od czasu do czasu odwiedzać domy biednych, sierocińce i szpitale. Powinniśmy zabierać ze sobą członków rodziny i oferować pomoc, dbając o dobrostan pensjonariuszy. Słowo wypowiedziane z miłością i troską da im więcej pocieszenia niż jakakolwiek suma pieniędzy. To doprowadzi również do rozszerzenia naszych serc.
Dzieci, przeznaczcie przynajmniej pół godziny rano i wieczorem na praktyki duchowe. Po porannej kąpieli rodzina powinna usiąść razem i oddać cześć. Archana może być wykonywana przez recytowanie 108 lub 1000 Imion Devi lub naszego wybranego bóstwa. Możemy także recytować mantrę, medytować lub śpiewać hymny w tym czasie.
Jedzenie należy spożywać podczas wewnętrznego recytowania mantry. To oczyści jedzenie i umysł jednocześnie.
Sadhak (osoba praktykująca duchowo) nie będzie miała czasu na plotkowanie. Nie będzie miała ochoty rozmawiać z nikim w ostry sposób. Ci, którzy zawsze zajmują się szukaniem wad, nigdy nie osiągną postępu duchowego. Nie krzywdź nikogo myślami, słowami ani czynami. Bądź współczujący wobec wszystkich istot. Ahimsa (nieprzemoc) jest najwyższą dharmą (obowiązkiem).
Korzystaj z radia, telewizji i filmów w sposób selektywny; tylko dla programów, które wzbogacą naszą wiedzę i kulturę. Telewizja to tele-wisza (tele-trucizna, w malajalamie). Jeśli nie będziemy ostrożni, może zniszczyć naszą kulturę, uszkodzić oczy i pochłonąć nasz czas.
Pisanie dziennika każdego wieczoru przed snem to dobry nawyk. Możemy zapisać w dzienniku, ile czasu poświęciliśmy naszej duchowej praktyce. Dziennik powinien być pisany w taki sposób, aby pomagał nam dostrzegać nasze błędy i poprawiać je. Nie powinien to być jedynie dokument błędów innych ludzi lub naszych codziennych transakcji.
Nikt nie staje się czysty i bezinteresowny z dnia na dzień; wymaga to czasu, skoncentrowanych wysiłków oraz ogromnej cierpliwości i miłości.