Natura doszła do punktu, w którym teraz, chyba że podejmiesz indywidualną odpowiedzialność, nie możesz się rozwijać. Więcej niż to natura nie może zrobić. Zrobiła wystarczająco. Dała ci życie, dała ci szansę; teraz jak to wykorzystasz, zostawiła to tobie. Medytacja to twoja wolność, a nie biologiczna konieczność. Możesz nauczyć się w określonym czasie każdego dnia wzmacniać medytację, aby była silniejsza – ale noś jej smak przez cały dzień.
Perfekcjonista musi być neurotykiem, nie może cieszyć się życiem, dopóki nie osiągnie doskonałości. A doskonałość jako taka nigdy się nie zdarza, nie jest to w naturze rzeczy. Całość jest możliwa, doskonałość nie jest możliwa.
Między dwoma myślami spróbuj być czujny; spójrz na przerwę, przestrzeń między nimi. Nie zobaczysz umysłu; to jest twoja natura. Myśli przychodzą i odchodzą - są przypadkowe - ale ta wewnętrzna przestrzeń zawsze pozostaje. Chmury zbierają się i odchodzą, znikają - są przypadkowe - ale niebo pozostaje. Jesteś niebem.
Jeśli jesteś szczęśliwy, to po prostu jesteś szczęśliwy; nikt nie pyta, dlaczego jesteś szczęśliwy. Tak, jeśli jesteś nieszczęśliwy, pytanie ma sens. Jeśli jesteś nieszczęśliwy, ktoś może zapytać, dlaczego jesteś nieszczęśliwy, a to pytanie ma sens – ponieważ nieszczęście jest przeciwne naturze, coś złego się dzieje. Kiedy jesteś szczęśliwy, nikt nie pyta, dlaczego jesteś szczęśliwy, poza kilkoma neurotykami. Są tacy ludzie; nie mogę zaprzeczyć tej możliwości.
Nigdy nie podążaj za czyimś pomysłem - to bardzo niebezpieczne, ponieważ staniesz się naśladowczy. Zawsze podążaj za swoją własną naturą, naturą siebie; tylko wtedy osiągniesz wolność. Lepiej umrzeć, podążając za swoją naturą, niż żyć, podążając za czyjąś naturą, ponieważ to będzie życie pseudo. Umrzeć, podążając za swoją naturą, jest piękne, ponieważ ta śmierć także będzie autentyczna.