Wiedz, że trudności, które prowadzą do zamieszania w pytaniu, jaki jest cel Wszechświata lub którejkolwiek z jego części, wynikają z dwóch powodów: po pierwsze, człowiek ma błędne wyobrażenie o sobie i wierzy, że cały świat istnieje tylko dla niego; po drugie, jest nieświadomy zarówno natury świata podksiężycowego, jak i zamiaru Stwórcy, aby nadać istnienie wszystkim istotom, których istnienie jest możliwe, ponieważ istnienie jest niewątpliwie dobre.
W królestwie Natury nie ma nic bezcelowego, trywialnego ani niepotrzebnego.
Czasami prawda świeci tak jasno, że dostrzegamy ją tak wyraźnie jak dzień. Nasza natura i nawyk zakładają zasłonę na nasze postrzeganie, a my wracamy do ciemności prawie tak gęstej jak wcześniej. Jesteśmy jak ci, którzy, choć dostrzegają częste błyski błyskawic, wciąż znajdują się w najgłębszej ciemności nocy.
To musi być nasze przekonanie, kiedy mamy prawidłową wiedzę o sobie i rozumiemy prawdziwą naturę wszystkiego; musimy być zadowoleni i nie niepokoić naszego umysłu szukaniem jakiegoś ostatecznego celu dla rzeczy, które go nie mają, lub mają tylko jeden cel – swoje istnienie, które zależy od Woli Bożej, lub, jeśli wolisz, od Boskiej Mądrości.
Filozofowie zakładają również, że w Naturze nie ma niczego na próżno, tak więc wszystko, co nie jest wynikiem ludzkiej działalności, służy pewnemu celowi, który może być nam znany lub nieznany.
Wiedz, że dla ludzkiego umysłu istnieją pewne przedmioty percepcji, które mieszczą się w zakresie jego natury i zdolności; z drugiej strony, wśród rzeczy, które rzeczywiście istnieją, istnieją pewne przedmioty, które umysł w żaden sposób nie jest w stanie uchwycić: bramy percepcji są przed nim zamknięte.