Człowiek zamierza; Bóg rozporządza, mówi stare przysłowie. Nie oznacza to, że Bóg wiecznie sprzeciwia się temu, co robi człowiek. W rzeczywistości chodzi o to, że gdy człowiek działa ze swoim egoizmem w sposób, który narusza wieczne prawo Boga, naturalnie odczuwa frustrację, będąc odrzuconym przez prawo Prawdy.
Kto wie, ten nie wie; kto nie wie, ten wie. To stwierdzenie w Upaniszadach, oznaczające, że ten, kto poznał Prawdę, nie ma świadomości osobowości, a ten, kto ją ma, nie zna Prawdy.
Cztery szlachetne prawdy Buddy, że istnieje cierpienie, że istnieje przyczyna cierpienia, że istnieje droga wyjścia z cierpienia i że istnieje stan poza cierpieniem, są wystarczającym dowodem, by pokazać, że nie był nihilistą w sensie, w jakim to słowo jest używane dzisiaj, ale praktycznym człowiekiem, który miał na celu działanie, a nie tylko przypuszczanie na temat Prawdy i jej realizacji.