Poszerz swoje zwiędłe serce, spraw, by interesy innych stały się twoimi i służ im, jak tylko możesz, przez współczucie, życzliwość, prezenty i tym podobne. Tak długo jak człowiek cieszy się rzeczami tego świata i ma potrzeby oraz pragnienia, konieczne jest zaspokajanie potrzeb innych ludzi. W przeciwnym razie nie można go nazwać człowiekiem. Kiedy masz okazję, dawaj ubogim, karm głodnych, pielęgnuj chorych - pełnij służbę jako religijny obowiązek i zrozumiesz poprzez bezpośrednie postrzeganie, że osoba obsługiwana, ta, która służy, oraz akt służby różnią się tylko w wyglądzie.
Kiedy przez zalew swoich łez, wewnętrzne i zewnętrzne połączą się w Jedno, odnajdziesz Ją, której szukałeś w takiej udręce, bliższą niż najbliższa, sam oddech życia, sam rdzeń każdego serca.
Gdziekolwiek Bóg cię umieści, w tym miejscu musisz rozpocząć pielgrzymkę do realizacji Boga. We wszystkich formach, zarówno w działaniu, jak i w nie-działaniu, On sam jest Tym Jednym. Wykonując swoją pracę rękami, bądź związany z Nim przez utrzymywanie japy, nieustannego wspomnienia o Nim w sercu i umyśle. W Królestwie Bożym zapomnienie o Nim jest szkodliwe. Droga do Pokoju leży w pamięci o Nim i tylko o Nim.