Przebaczenie jest przede wszystkim osobistym wyborem, decyzją serca, by sprzeciwić się naturalnemu instynktowi odwetu.
Eucharystia jest sercem Kościoła. Tam, gdzie kwitnie życie Eucharystyczne, tam życie Kościoła rozkwitnie.
Mam nadzieję, że wasz przykład przyciągnie wiele dusz do adoracji Jezusa Chrystusa, który jest obecny na ołtarzu, aby być pocieszeniem i nadzieją dla tych, którzy powierzają mu swoje serca z wiarą i miłością; patrzą na niego jako na Emmanuela, Boga z nami, który pragnął mieszkać pośród nas: jego serce w naszym sercu.
Lepiej płakać niż się złościć, ponieważ złość rani innych, podczas gdy łzy cicho płyną przez duszę i oczyszczają serce.
Bowiem, że przez swoje wcielenie Syn Boży zjednoczył się w pewien sposób z każdym człowiekiem. Pracował ludzkimi rękami... i kochał ludzkim sercem. Urodzony z Maryi Dziewicy, stał się prawdziwie jednym z nas.
Przez 2 000 lat Kościół był kolebką, w której Maryja składa Jezusa i powierza Go do adoracji i kontemplacji wszystkich ludów. Niech pokora Oblubienicy sprawi, że jeszcze jaśniej zabłyśnie chwała i moc Eucharystii, którą celebruje i przechowuje w swoim sercu. W znaku konsekrowanego Chleba i Wina, Chrystus Jezus zmartwychwstały i uwielbiony, światło narodów, objawia nieprzemijającą rzeczywistość Jego Wcielenia. On pozostaje żywy i rzeczywisty pośród nas, aby karmić wiernych Swoim Ciałem i Krwią.
Najgorszym więzieniem byłoby zamknięte serce.
Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których ludzki duch wzlatuje ku kontemplacji prawdy; a Bóg umieścił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy – jednym słowem, poznania siebie – aby przez poznanie i miłowanie Boga ludzie mogli także dojść do pełni prawdy o sobie.
Ręce są krajobrazem serca.
Różaniec to moja ulubiona modlitwa. Modlitwa tak prosta i tak bogata; z całego serca zachęcam wszystkich do jej odmawiania.
Wierzący wiedzą, że obecność zła zawsze towarzyszy obecności dobra, łasce... Gdzie rośnie zło, tam również rośnie nadzieja na dobro... W miłości, która wypływa z serca Chrystusa, znajdujemy nadzieję na przyszłość świata. Chrystus odkupił świat: „Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni.” (Izajasza 53:5)
Droga, którą Jezus wam wskazuje, nie jest łatwa. Raczej jest to ścieżka wznosząca się na górę. Nie traćcie odwagi! Im stromsza droga, tym szybciej wznosi się ku coraz szerszym horyzontom.
Chrystus pozostaje najważniejszy w twoim życiu tylko wtedy, gdy zajmuje pierwsze miejsce w twoim umyśle i sercu. Dlatego musisz nieustannie jednoczyć się z Nim w modlitwie... Bez modlitwy nie ma radości, nadziei ani pokoju. Modlitwa jest tym, co utrzymuje nas w kontakcie z Chrystusem.
Przyjemnością jest spędzać czas z Nim, leżeć blisko Jego piersi jak Ukochany Uczeń i czuć nieskończoną miłość obecną w Jego Sercu... jak nie poczuć odnowionej potrzeby spędzania czasu na duchowej rozmowie, w cichej adoracji, w szczerej miłości przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie?