Moja praca jako człowieka polega na uspokojeniu umysłu, otwarciu serca i robieniu wszystkiego, co mogę, aby złagodzić cierpienie, z jak największą mądrością, umiejętnościami, czymkolwiek mam.
Dawanie i otrzymywanie to trudna sprawa. To nie prezent. To, co serce mówi przy dawaniu prezentu, i z mojego punktu widzenia, nie daje się ani nie otrzymuje — to rola, którą musimy odegrać. Ale prezent - to dar Boży. Uważam, że lepiej być duszami niż rolami.
Jeśli mam umrzeć, najlepszym sposobem przygotowania się jest uciszenie umysłu i otwarcie serca. Jeśli mam żyć, najlepszym przygotowaniem jest uciszenie umysłu i otwarcie serca.
Współczucie odnosi się do powstawania w sercu pragnienia ulżenia w cierpieniu wszystkich istot.
Umysł myślący jest zajęty. Musisz pozostać w swoim sercu. Musisz być w swoim sercu. Bądź w swoim sercu. Reszta jest tutaj w twojej głowie, gdzie działasz, działasz, działasz.
Kiedy twój umysł jest cichy, wchodzisz w przepływ miłości i po prostu płyniesz z chwili na chwilę tak naturalnie jak oddychanie. Cokolwiek się pojawi, obejmuję to miłością w tej chwili. To moja praktyka polerowania lustra, aby odzwierciedlało miłość. W tej chwili jest tylko świadomość i miłość. Jeśli ktoś zapyta mnie, jak dostać się do swojego serca, daję im tę praktykę: Jestem Miłością Świadomą.
Miłość płynie. Miłość nie zna granic. Umysł tworzy granice. Umysł tworzy granicę między mną a tobą. Serce po prostu wciąż przytula i otwiera się.
Współczucie i litość są bardzo różne. Współczucie odzwierciedla tęsknotę serca za połączeniem i przejęciem części cierpienia, podczas gdy litość to kontrolowany zestaw myśli, mający na celu zapewnienie separacji. Współczucie to spontaniczna odpowiedź miłości; litość to mimowolny odruch strachu.
Dusze kochają. To jest to, co robią dusze. Egos nie, ale dusze tak. Stań się duszą, rozejrzyj się, a będziesz zaskoczony – wszystkie istoty wokół ciebie to dusze. Stań się jedną, zobacz jedną. Kiedy wiele osób ma to połączenie serca, wtedy dowiemy się, że jesteśmy wszyscy jednością, my, ludzie na całym świecie. Będziemy jednością. Jedna miłość. I nie zapominaj o zwierzętach, drzewach, chmurach i galaktykach - to wszystko jest jedno. To jedna energia.
Spojrzyj na ludzi, których nie kochasz, i zobacz ich jako ćwiczenie do otwarcia serca.
Myślę, że gra polega na znoszeniu tego, co nie do zniesienia, z uśmiechem. Z łamiącym się sercem. A potem robisz to, co robisz.
Kiedy serce jest otwarte, łatwiej jest skierować umysł ku Bogu.
Kocham wszystkich, a oni z kolei kochają wszystkich, i to jest rozprzestrzenianie miłości serce do serca do serca. To moje podejście do pracy.
Cierpienie jest w umyśle. W umyśle. W umyśle. Świadkuj to. Z twojego duchowego serca.
Jestem Bhakti, co oznacza, że praktykuję jogę oddania i serce oraz miłość, więc mówię do ludzi, zacznijcie od swojego ego i przejdźcie do swojego serca.
Doszedłem do stanowczej konkluzji, że nie ma już dla mnie „tematów”. Nikt nie powie mi, kogo mam nienawidzić, z kim walczyć, kogo podporządkować – widzę tylko „nas” w moim sercu.
Spędzam czas z moim guru w moim sercu. Kocham wszystko we wszechświecie. To wszystko, co robię przez cały dzień.
Satsang jest - w ramach kultury masowej - jak małe grzyby tutaj i tam, a ktoś, może chrześcijanin, hindus i buddysta, spotykają się; to nie ma znaczenia, bo to są ścieżki. To są ścieżki do Jednego. Ale te satsangi to to, czego świat potrzebuje. I jak mówię - serce do serca - to jest to, czym jest satsang.
Twoja pierwsza praca to praca nad sobą. Największa rzecz, jaką możesz zrobić dla innego człowieka, to uporządkować swoje własne życie i znaleźć swoje prawdziwe duchowe serce.
Cierpienie sprawia, że twoje serce staje się silniejsze. To doprowadza cię do miejsca, w którym jesteś!
Pozbywam się myśli i wchodzę w swoje świadectwo, które znajduje się w moim duchowym sercu. Świadek, który świadczy o istnieniu.
Obserwuj, jak twój umysł ocenia. Ocenianie pochodzi częściowo z twojego własnego lęku. Oceniasz innych, ponieważ nie czujesz się komfortowo w swoim własnym bycie. Poprzez ocenianie dowiadujesz się, gdzie stoisz w stosunku do innych ludzi. Umysł oceniający jest bardzo dzielący. On oddziela. Oddzielenie zamyka twoje serce. Jeśli zamkniesz swoje serce przed kimś, podtrzymujesz swoje cierpienie i ich cierpienie. Przesunięcie z oceniania oznacza naukę doceniania swojej sytuacji i ich sytuacji z otwartym sercem, zamiast oceniać. Wtedy możesz pozwolić sobie i innym po prostu być, bez oddzielenia.
Serce oddaje wszystko chwili. Umysł ocenia i wstrzymuje się.
Wdzięczność otwiera twoje serce, a otwieranie serca to wspaniały i łatwy sposób, by Bóg wszedł do twojego życia.
Instytucje nie zmieniają świata w fundamentalny sposób. Sposób, w jaki świat się zmienia, to serce do serca do serca przez jednostki, a nie przez instytucje.