Tajemnica dźwięku to mistycyzm; harmonia życia to religia. Wiedza o wibracjach to metafizyka, analiza atomów to nauka, a ich harmonijne grupowanie to sztuka. Rytm formy to poezja, a rytm dźwięku to muzyka. To pokazuje, że muzyka jest sztuką sztuk i nauką wszystkich nauk; zawiera w sobie źródło wszelkiej wiedzy.
Bardzo często w codziennym życiu widzimy, że tracąc panowanie nad sobą wobec kogoś, kto już stracił swoje, nie zyskujemy nic, a jedynie wkraczamy na drogę głupoty. Ten, kto ma wystarczającą samokontrolę, by wytrwać w chwili, gdy druga osoba jest w gniewie, wygrywa na końcu. Nie wygrywa ten, kto wypowiedział sto słów, ale ten, kto może wypowiedział tylko jedno.
Każde żywe stworzenie na ziemi kocha życie ponad wszystko. Najmniejszy owad, którego życie trwa tylko chwilę, stara się uciec przed wszelkim niebezpieczeństwem, aby żyć o moment dłużej. A pragnienie życia jest najbardziej rozwinięte u człowieka.
Wśród wszystkich cennych rzeczy tego świata, słowo jest najcenniejsze. W słowie można znaleźć światło, którego nie posiadają klejnoty i kamienie szlachetne; słowo może zawierać tyle życia, że potrafi uleczyć rany serca. Dlatego poezja, w której wyraża się dusza, jest tak żywa jak człowiek. Największą nagrodą, jaką Bóg obdarza człowieka, jest elokwencja i poezja. To nie jest przesada, ponieważ to dar poety, który w czasie kulminuje darem proroctwa.
Egoizm trzyma człowieka ślepym przez całe życie.
Ludzie, którzy nigdy nie mieli ideału, mogą mieć nadzieję, że go znajdą; są w lepszym stanie niż ci, którzy pozwalają okolicznościom życia zniszczyć swój ideał. Upadek poniżej swojego ideału oznacza zgubienie drogi w życiu; wtedy w umyśle pojawia się zamęt, a światło, które powinno być trzymane wysoko, zostaje zakryte i przyćmione, więc nie może rozświetlić ścieżki.
Ten, kto szczerze szuka swojego prawdziwego celu w życiu, sam jest szukany przez ten cel.
Jeden Duch życia otrzymuje różne imiona, święte imiona. Łatwiej rozpoznajemy Ducha życia po konkretnym imieniu, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Do tego momentu mamy rację, ale błąd, który popełniamy, i to ze stratą dla nas, polega na ignorowaniu lub zaprzeczaniu tej samej prawdzie, ponieważ jest nam dana w innej formie i pod innym imieniem. Ograniczamy ją. Mówimy, że prawda istniała tylko w tym okresie, kiedy na świat przyszli pewni nauczyciele, i że potem się skończyła.
Jedyna rzecz, na którą możesz polegać, to Boża łaska. Nie opieraj się ani na swojej nauce, ani na medytacji, chociaż obie ci pomagają. Ale zależysz od Boga, nawet nie od swojego murshida. Szukaj Go, ufaj Mu. W Nim leży cel twojego życia, a w Nim ukryta jest reszta twojej duszy.
Radość i smutek to światło i cień życia; bez światła i cienia żaden obraz nie jest wyraźny.
Muzyka dotyka naszego najgłębszego istnienia, i w ten sposób wytwarza nowe życie, życie, które unosi całe istnienie, podnosząc je do tej doskonałości, w której leży spełnienie ludzkiego życia.
Istnieją dwa aspekty indywidualnej harmonii: harmonia między ciałem a duszą oraz harmonia między ludźmi. Cała tragedia na świecie, zarówno u jednostki, jak i w zbiorowisku, wynika z braku harmonii. A harmonię najlepiej osiąga się przez tworzenie harmonii w własnym życiu.
Istnieją dwa sposoby na zdobycie kontroli nad swoimi działaniami. Pierwszym jest wiara w moc własnej woli; wiedzieć, że jeśli dziś ponieśliśmy porażkę, jutro już tak nie będzie. Drugim jest szeroko otwarte oczy i uważna obserwacja naszych działań we wszystkich aspektach życia. To w ciemności upadamy, ale w świetle widzimy, dokąd zmierzamy.
Wiele osób mówi, że życie weszło do ludzkiego ciała dzięki muzyce, ale prawda jest taka, że życie samo w sobie jest muzyką.
Cudowne jest to, że dusza już w pewnym stopniu wie, że za zasłoną, zasłoną zagubienia, kryje się coś, czego należy szukać w najwyższych sferach życia, że istnieje piękno do zobaczenia, że istnieje Ktoś, kogo można poznać, Kto jest poznawalny.
Bądź zadowolony z tego, co posiadasz w życiu; bądź wdzięczny za to, co do ciebie nie należy, ponieważ to znaczy mniej trosk; ale staraj się zdobywać to, czego potrzebujesz, i wykorzystaj każdą chwilę swojego życia jak najlepiej.
Stój w życiu twardo jak skała w morzu, niezakłócony i nieruchomy wobec jego wciąż rosnących fal.
Ten, kto szczerze szuka swojego prawdziwego celu w życiu, sam jest przez ten cel poszukiwany. Kiedy koncentruje się na tym poszukiwania, światło zaczyna rozwiewać jego zamieszanie, nazywaj to objawieniem, nazywaj to inspiracją, jak chcesz. To brak zaufania wprowadza w błąd. Szczerość prowadzi prosto do celu.
Moth: Dałem ci moje życie. Flame: Pozwoliłem ci mnie pocałować.
Życie jest miejscem, gdzie trzeba poruszać się delikatnie. Czy to w myśli, mowie, czy działaniu, rytm musi być kontrolowany; prawo harmonii musi być przestrzegane we wszystkim, co się robi. Jeśli jest coś, co przyniesie satysfakcję, to zanurzenie się głęboko w Miłość, a wtedy zrozumiemy, że nie ma nic, co nie jest sprawiedliwe; już nigdy nie powiemy, że coś jest niesprawiedliwe. To jest punkt, do którego dochodzą mędrcy, i nazywają to kulminacją mądrości.
Kiedy patrzymy na życie z wierzchołka góry, nie ma żadnych ograniczeń.
Porażka w życiu nie ma znaczenia; największym nieszczęściem jest stanie w miejscu.
To spokojny jest tym, który jest uważny. To pokój daje mu moc wnikliwej obserwacji. To spokojny więc może pojąć, bo pokój pomaga mu pojąć. To spokojny potrafi kontemplować; ten, kto nie ma pokoju, nie może właściwie kontemplować. Dlatego wszystko, co dotyczy duchowego postępu w życiu, zależy od pokoju.
Miłością, harmonią i pięknem musisz uczynić całe życie jedną wizją boskiej chwały.
Cokolwiek jest twoim celem w życiu — sztuka, poezja, rzeźba, muzyka, cokolwiek to jest — możesz być tak duchowy jak duchowieństwo, zawsze żyjąc życiem pełnym pochwał.