Życie pozagrobowe nie świeci przed tymi, którzy nie mają zdolności rozróżniania i którzy łatwo dają się ponieść czarowi ulotnych rzeczy. Tak jak dzieci kuszone są zabawkami, tak oni kuszeni są przyjemnością, władzą, nazwiskiem i sławą. Dla nich te wydają się jedynymi rzeczywistościami. Będąc przywiązani do rzeczy przemijających, wielokrotnie podlegają panowaniu śmierci. Jest jedna część nas, która musi umrzeć; jest inna część, która nigdy nie umiera. Kiedy człowiek może zidentyfikować się ze swoją nieśmiertelną naturą, która jest zjednoczona z Bogiem, wtedy pokonuje śmierć.
Mędrcy nadali Najwyższemu imię A-U-M, które stanowi korzeń wszelkiego języka. Pierwsza litera „A” jest dźwiękiem-matką, będąc naturalnym dźwiękiem wydawanym przez każdą istotę, gdy gardło jest otwarte, a żaden dźwięk nie może być wydany bez otwarcia gardła. Ostatnia litera „M”, wypowiadana przez zamknięcie warg, kończy wszelką artykulację. Kiedy dźwięk przemieszcza się od gardła do warg, przechodzi przez dźwięk „U”. Te trzy dźwięki obejmują więc całe pole możliwego dźwięku artykułowanego. Ich połączenie nazywane jest Aksharą lub nieśmiertelnym słowem, Dźwiękiem-Brahmanem lub Słowem-Bogiem, ponieważ jest to najbardziej uniwersalne imię, które można nadać Najwyższemu.
Ten, kto dostrzega Ja wszędzie, nigdy nie cofa się przed niczym, ponieważ poprzez swoją wyższą świadomość czuje się zjednoczony z całym życiem. Kiedy człowiek widzi Boga we wszystkich istotach i wszystkie istoty w Bogu, a także Boga mieszkającego w swojej własnej Duszy, jak może nienawidzić jakiegokolwiek żywego stworzenia? Smutek i złudzenie opierają się na wierzeniu w różnorodność, która prowadzi do rywalizacji i wszelkich form egoizmu. W uświadomieniu sobie jedności, poczucie różnorodności znika, a przyczyna cierpienia zostaje usunięta.
Kto jest w stanie lepiej poznać Boga niż ja sam, skoro On mieszka w moim sercu i jest samą istotą mojego bytu? Takie powinno być nastawienie szukającego.