Aktywność religijna to religijna zabawa. Ludzie są ciągle zajęci religijną zabawą. Ale duchowość jest wolna od religijnej zabawy, dogmatycznych poglądów, fanatycznych idei i nieporozumień.
Ludzie próbują szukać szczęścia w przedmiotach zmysłowych. Kiedy ktoś jest tak pochłonięty światem, nie pozostaje czasu na samoświadomość.
Praktyka duchowa powinna być stosowana nieustannie przez długi okres. W dzisiejszych czasach ludzie są albo leniwi, albo niepotrzebnie zajęci.
Ten, kto zna wszechobecne Ja jako swoje własne Ja poprzez doświadczanie go, różni się od tego, kto nie ma bezpośredniego doświadczenia. Ludzie zazwyczaj tylko o tym mówią, nie mając osobistego doświadczenia, ale ten, kto ma bezpośrednie doświadczenie, nie mówi zbyt wiele.
Wielu ludzi, pochłoniętych światem zewnętrznym, zapomina o duszy i marnuje swoje cenne życie nie zdobywając zbawienia duchowego.