Nie jestem zbiorem ciała i myśli. Jestem świadomością, której pojawia się cały ten wszechświat … Teraz pojawia się subtelne pytanie, czym są te obiekty, które się nam ukazują? Czy są one odrębne, czy są zewnętrzne wobec świadomości, czy też w pewnym sensie wewnętrzne wobec świadomości? … Zarówno świat, jak i ciało są doświadczane w myślach, a myśli są doświadczane w świadomości. Kiedy podążamy tą drogą myślenia, to początkowa różnica, którą uczyniliśmy, aby docenić siebie jako istoty czystej świadomości, zaczynamy dostrzegać nie tylko świadomość, ale wszystko, czym świadomość się posługuje—cały zewnętrzny wszechświat, cały wewnętrzny wszechświat myśli i emocji—wszystko to również nie jest oddzielne od świadomości. To prawda, że świadomość jest odrębna od wszystkiego, co doświadcza i oświetla, ale to, co ona doświadcza i oświetla, w rzeczywistości nie jest oddzielne od świadomości, ponieważ mówienie, że coś istnieje poza świadomością, jest tylko abstrakcją.
Kiedy dokonujemy tego podziału, że cokolwiek doświadczasz, jest obiektem, bardzo szybko zaczynamy dostrzegać, że rzeczy, które doświadczamy w świecie „na zewnątrz”, są obiektami, ale wtedy nasze ciało też jest obiektem… A co jeszcze bardziej zdumiewające, umysł jest obiektem—myśli, uczucia, emocje. Wyraźnie obiekty występują w dwóch odmianach: jedne to obiekty wspólne publicznie (to, co możesz zobaczyć wokół siebie), a drugie to zbiór obiektów pierwszoosobowych (wspomnienia, myśli, przyjemność, ból, sama osobowość).
Jesteś świadkiem wszystkich swoich myśli, a także świadkiem braku swoich myśli.