Jesteśmy zajęci zabawą zabawkami ego. Nie ma wątpliwości, że to życie większości ludzi na świecie.
Prawda jest taka, że każda istota jest uwięziona w ciele. Ciało jest więzieniem, rodzina jest więzieniem, świat jest więzieniem, a my jesteśmy więźniami naszych własnych umysłów.
„To ciało jest zaplanowane z góry, zaplanowane wcześniej.” Zanim narodzimy się na tym świecie, planujemy nasze ciała. Decydujemy, jakiego ciała chcemy. Ale nie pamiętamy tego; zapomnieliśmy. Decydujemy również, gdzie się urodzimy; to nasz plan, a nie kogoś innego. To samo dotyczy rodzaju życia, jakie chcemy prowadzić. Kiedy podróżujemy, decydujemy, dokąd pójdziemy. Kiedy wyjeżdżamy na wycieczkę, organizujemy wiele rzeczy. Podobnie, kiedy podróżujemy na ziemię, organizujemy i przygotowujemy nasze ciała, nasze rodziny, jakiego rodzaju życie będziemy mieć; to wszystko było naszym działaniem. Dlatego mówi się: ittham prakalpite dehe: „W tym ciele, które zostało zaplanowane przez Ciebie.” Tak więc nie musimy być nieszczęśliwi z powodu naszych ciał. Dlaczego? Otrzymujemy to, czego chcieliśmy. Otrzymujemy ciało, którego pragnęliśmy. Jeśli chcemy doświadczyć wolności, musimy pielęgnować to pragnienie w sobie. Ittham prakalpite dehe: „To ciało to nasza myśl, nasza kreacja.”
Poprzez naszą karmę dokonaliśmy pewnych planów i zdobyliśmy ciało. Przybyliśmy na ten świat udekorowani pięknymi ozdobami. Czym są te ozdoby? Mówi się, że anadi vasana malah: „Masz naszyjnik, wieniec, zrobiony z pragnień bez początku”. Vasana oznacza „pragnienia”, a anadi oznacza „bez początku”; w ten sposób mamy piękny naszyjnik z pragnień bez początku, a także niekończącą się ambicję. Ale ten wieniec nie jest nowy. Anadimeans oznacza, że od czasów niepamiętnych nosimy vasany, pragnienia, z życia na życie.
Doświadczenie duchowe to nie stopień ani dyplom. Kiedy znikają słowa i świat, doświadczasz gry Świadomości wszędzie.
Jak długo chcemy kontynuować tę dramę, tę grę karmy, tę grę emocji, gniewu, zazdrości, lęku, frustracji i zmartwień? Decydujemy, czy chcemy kontynuować tę dramę trochę dłużej. Gurudev lubił używać wyrażenia: „Świat to gra pocałunków i kopnięć”. Ten świat jest pełen cierpienia, ale mało przyjemności. Trochę słodyczy, dużo kwaśności. Gurudev nazywał to „cukierkową gorzką tabletką”.
A ostateczny powód to fakt, że świat jest tylko grą. Święty cieszył się grą dziecka, a dziecko cieszyło się grą świętego.