Medytacja to nie siedzenie i wiercenie się, marzenia na jawie, martwienie się lub fantazjowanie. Medytacja to patrzenie, spokojne obserwowanie samego umysłu. Spokojna obserwacja sprawia, że umysł staje się spokojniejszy. Spokój umysłu tworzy moc, by wnikać coraz głębiej w warstwy samskar, w wszystkie ukryte wspomnienia i wrażenia, które codziennie wywołują nasze nawyki i osobowości. Jednak, spokojnie i bardzo cicho wchodząc w samskary i obserwując je, one są wypalane; wypływają na powierzchnię i rozpływają się. To proces oczyszczania. Jest to bardzo potężna praktyka, a zarazem niezbędna. Medytacja to dokładna metoda uświadomienia sobie, kim jesteś. To podstawowe szkolenie w poznawaniu swojego wewnętrznego świata.
Współczesny człowiek jest zbyt niecierpliwy i chce natychmiast opanować sztukę medytacji.
Medytacja jest podróżą bez ruchu. W świecie zewnętrznym musisz się poruszać, aby posunąć się naprzód, w medytacji nie ruszasz się, a jednak osiągasz cel.
Aplikacja sushumny jest najważniejszym czynnikiem w duchowej praktyce. W momencie, gdy sushumna jest obudzona, umysł pragnie wejść do wewnętrznego świata. Kiedy przepływ ida i pingala skierowany jest ku sushumnie, a rozproszenia zostają usunięte, medytacja płynie sama.
Medytacja tak naprawdę nie jest częścią żadnej religii. To badanie siebie, odkrywanie głębszych aspektów swojego istnienia i ostatecznie prowadzenie cię do centrum świadomości w tobie.
Medytacja to bardzo potężna rzecz, która daje korzystne wibracje wszystkim. Kiedy medytujesz, na pewno wpływa to na twoje dzieci. Jeśli zarejestrujesz fale mózgowe dziecka, które śpi, podczas gdy ty medytujesz, zauważysz różnicę. Nawet twoje rośliny i zwierzęta domowe są pod wpływem twojej medytacji. Zamiast narzucać swoje ego lub problemy emocjonalne swoim dzieciom w imię dyscypliny, zdyscyplinuj siebie, a twoje dzieci też się nauczą.
Nadchodzi czas, kiedy medytacja wzbudza nieświadomy umysł i wydobywa ukryte wrażenia. Przyspiesza metodę analizowania, zrozumienia i badania nieświadomości.
Kiedy zmysły są dobrze kontrolowane i wycofane z kontaktu z obiektami świata, wówczas percepcje zmysłowe nie tworzą już obrazów w umyśle. Umysł jest wtedy trenowany w skupieniu. Kiedy umysł już nie przywołuje wzorców myślowych z nieświadomości, zrównoważony stan umysłu prowadzi do wyższego stanu świadomości. Doskonały stan spokoju ustanowiony w sattwie jest najwyższym stanem oświecenia. Praktyka medytacji i nieprzywiązania to dwie główne zasady. Bardzo silne przekonanie jest niezbędne do ustanowienia określonej filozofii życia.