Sri Aurobindo
Sri Aurobindo Cytaty o Nieskończoności
Lecz cóż, za tymi pozorami, jest ta pozorna tajemnica? Widzimy, że jest to Świadomość, która utraciła siebie, powracająca znowu do siebie, wychodząca z ogromnego zapomnienia siebie, powoli, boleśnie, jako życie, które ma być czujące, półczujące, ledwie czujące, całkowicie czujące, a na koniec walczy, aby stać się czymś więcej niż tylko czującym, by znów być bosko samoświadomym, wolnym, nieskończonym, nieśmiertelnym.
Kto wybiera nieskończoność, został wybrany przez nieskończoność.
Wszystki fanatyzm jest fałszywy, ponieważ jest sprzecznością z samą naturą Boga i Prawdy. Prawda nie może być zamknięta w jednej książce, Biblii, Wedach lub Koranie, ani w jednej religii. Istota Boska jest wieczna, uniwersalna i nieskończona i nie może być wyłączną własnością muzułmanów ani tylko religii semickich – tych, które miały swoich założycieli w Biblii lub proroków żydowskich lub arabskich.
Trzykrotnie są te najwyższe narodziny tej boskiej siły, która jest na świecie, są prawdziwe, są pożądane; porusza się tam szeroko otwarty w Nieskończoności i świeci czysto, promiennie i spełniająco... Z tego, co jest śmiertelne w śmiertelnych, a posiadające prawdę, jest Bogiem i ustanowione wewnętrznie jako energia, która działa w naszych boskich mocach... Stań się wywyższony, O Siło, przeszyj wszystkie zasłony, manifestuj się jako rzeczy Boskiej Istoty.
Duchowość jest kluczem do indyjskiego umysłu. To ta dominująca tendencja Indii nadaje charakter wszystkim wyrazom jej kultury. W rzeczywistości wyrosły one z jej wrodzonej duchowej tendencji, której religia jest naturalnym kwitnieniem. Indyjski umysł zawsze zdawał sobie sprawę, że Najwyższy jest Nieskończonością i postrzegał, że dla duszy w Naturze Nieskończoność musi zawsze przedstawiać się w nieskończonej różnorodności aspektów.
Język Wedy to sruti, rytm, który nie jest tworzony przez intelekt, lecz słyszany, boskie Słowo wibrujące z Nieskończoności do wewnętrznego audytorium człowieka, który wcześniej uczynił się gotowym na bezosobową wiedzę.
Miłość jest tonem przewodnim, Radość jest muzyką, Wiedza jest wykonawcą, Nieskończoność jest kompozytorem i publicznością.
Religia indyjska zawsze uważała, że ponieważ umysły, temperamenty i intelektualne skłonności ludzi są nieograniczone w swojej różnorodności, jednostka w swoim podejściu do Nieskończoności musi mieć pełną wolność myśli i kultu.
Postępujący rozwój skończonej świadomości człowieka ku temu Ja, ku uniwersalnemu, wiecznemu, nieskończonemu, jednym słowem jego rozwój w duchową świadomość poprzez rozwój jego zwykłej, nieświadomej natury w oświeconą boską naturę, to dla indyjskiego myślenia znaczenie życia i cel ludzkiej egzystencji.