Kluczowa postać wprowadzenia indyjskich filozofii do świata zachodniego. Słynie z przemówień wygłoszonych na Parlamentach Religii Świata w 1893 roku, w których mówił o uniwersalności duchowości i znaczeniu tolerancji religijnej. Jego nauki podkreślały potrzebę osobistego rozwoju duchowego oraz ideę służenia ludzkości jako formy kultu. Odegrał kluczową rolę w odrodzeniu hinduizmu i promocji filozofii Wedanty na całym świecie. Jego praca zainspirowała wielu do zgłębiania myśli duchowej i filozoficznej.
Życie bez śmierci i szczęście bez cierpienia to sprzeczność, której nie da się znaleźć w samotności, ponieważ każde z nich jest inną manifestacją tej samej rzeczy.
Każda jednostka jest centrum manifestacji pewnej siły. Ta siła została zgromadzona jako wynik naszych poprzednich działań i każdy z nas rodzi się z tą siłą za sobą.
Prana jest siłą napędową świata i może być widziana w każdej manifestacji życia.
W każdym człowieku i każdym zwierzęciu, niezależnie od tego, jak słabym czy złym, wielkim czy małym, mieszka ta sama wszechobecna, wszechwiedząca dusza. Różnica nie leży w duszy, ale w jej przejawie. Między mną a najmniejszym zwierzęciem różnica polega tylko na przejawie, ale jako zasada jest on taki sam jak ja, jest moim bratem, ma tę samą duszę, co ja. To największa zasada, którą głosi Indie.
Niezależnie od tego, czy będziesz kąpać się w Gangesie przez tysiąc lat, czy żyć na diecie roślinnej przez podobny okres, jeśli to nie pomoże w manifestacji Jaźni, wiedz, że to wszystko jest bez sensu.
