Kluczowa postać wprowadzenia indyjskich filozofii do świata zachodniego. Słynie z przemówień wygłoszonych na Parlamentach Religii Świata w 1893 roku, w których mówił o uniwersalności duchowości i znaczeniu tolerancji religijnej. Jego nauki podkreślały potrzebę osobistego rozwoju duchowego oraz ideę służenia ludzkości jako formy kultu. Odegrał kluczową rolę w odrodzeniu hinduizmu i promocji filozofii Wedanty na całym świecie. Jego praca zainspirowała wielu do zgłębiania myśli duchowej i filozoficznej.
Znasz swoją prawdziwą naturę [jako boską]. Jesteś królem, a grasz rolę żebraka... Wszystko to zabawa. Poznaj to i graj. To wszystko, co w tym jest. Potem to ćwicz. Cały wszechświat to ogromna zabawa.
Musimy cierpliwie ćwiczyć każdego dnia.
Moje dzieci, sekret religii leży nie w teoriach, ale w praktyce.
Musimy ćwiczyć, aby stać się doskonałymi.
Bezzinteresowność jest bardziej opłacalna, ale ludzie nie mają cierpliwości, by ją praktykować.
Gita i Ganga stanowią istotę hinduizmu; jedna to jego teoria, a druga praktyka.
Jeden uncja praktyki jest warta tysiąc funtów teorii.
Widzimy wielu ludzi mówiących o wspaniałych rzeczach na temat miłosierdzia, równości, praw innych ludzi i tym podobnych, ale to tylko teoria. Miałem szczęście znaleźć jedną osobę, która potrafiła wprowadzić teorię w praktykę. Miał najwspanialszą zdolność przekuwania wszystkiego, co uważał za słuszne, na praktykę.
